مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۹۸۷ — هر که را ذوق دین پدید آید
- غزل شمارهٔ ۹۸۹ — صبر با عشق بس نمی‌آید
- غزل شمارهٔ ۹۹۰ — من بسازم ولیک کی شاید
- غزل شمارهٔ ۹۹۱ — عشق جانان مرا ز جان ببرید
- غزل شمارهٔ ۹۹۲ — خسروانی که فتنه‌ای چینید
- غزل شمارهٔ ۹۸۸ — بوی دلدار ما نمی‌آید
- غزل شمارهٔ ۹۹۳ — زان ازلی نور که پرورده‌اند
- غزل شمارهٔ ۹۹۵ — دیدن روی تو هم از بامداد
- غزل شمارهٔ ۹۹۴ — دوست همان به که بلاکش بود
- غزل شمارهٔ ۹۹۶ — گفت کسی خواجه سنایی بمرد
- غزل شمارهٔ ۹۹۷ — پیرهن یوسف و بو می‌رسد
- غزل شمارهٔ ۹۸۶ — عشق را جان بی‌قرار بود
- غزل شمارهٔ ۱۰۰۳ — شاخ گلی باغ ز تو سبز و شاد
- غزل شمارهٔ ۱۰۰۵ — هر که ز عشاق گریزان شود
- غزل شمارهٔ ۱۰۰۴ — دوش دل عربده گر با کی بود
- غزل شمارهٔ ۱۰۰۹ — طارت الکتب الکرام من کرام یا عباد
- غزل شمارهٔ ۱۰۰۷ — گفت کسی خواجه سنایی بمرد
- غزل شمارهٔ ۱۰۰۸ — یا من نعماه غیر معدود
- غزل شمارهٔ ۱۰۰۶ — عشق مرا بر همگان برگزید
- غزل شمارهٔ ۹۹۹ — از سوی دل لشکر جان آمدند
- غزل شمارهٔ ۹۹۸ — آتش عشق تو قلاووز شد
- غزل شمارهٔ ۱۰۰۰ — آنچ گل سرخ قبا می‌کند
- غزل شمارهٔ ۱۰۰۱ — آه در آن شمع منور چه بود
- غزل شمارهٔ ۱۰۰۲ — چونک کمند تو دلم را کشید