مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۰۵۹ — گفتی که زیان کنی زیان گیر
- غزل شمارهٔ ۱۰۶۵ — یا ربا این لطف‌ها را از لبش پاینده دار
- غزل شمارهٔ ۱۰۶۶ — مرحبا ای جان باقی پادشاهِ کامیار
- غزل شمارهٔ ۱۰۶۸ — نیشکر باید که بندد پیش آن لب‌ها کمر
- غزل شمارهٔ ۱۰۶۳ — عزم رفتن کرده‌ای چون عمر شیرین یاد دار
- غزل شمارهٔ ۱۰۵۸ — آخر کی شود از آن لقا سیر
- غزل شمارهٔ ۱۰۶۰ — عاشقی در خشم شد از یار خود معشوق وار
- غزل شمارهٔ ۱۰۶۱ — عرض لشکر می‌دهد مر عاشقان را عشق یار
- غزل شمارهٔ ۱۰۶۹ — در سماع عاشقان زد فر و تابش بر اثیر
- غزل شمارهٔ ۱۰۶۷ — سر برآور ای حریف و روی من بین همچو زر
- غزل شمارهٔ ۱۰۶۴ — مطربا در پیش شاهان چون شدستی پرده دار
- غزل شمارهٔ ۱۰۶۲ — چون نبینم من جمالت صد جهان خود دیده گیر
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۴ — گرْم در گفتار آمد آن صنم اَین الفرار
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۶ — لحظه لحظه می برون آمد ز پرده شهریار
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۹ — بهر شهوت جان خود را می‌دهی همچون ستور
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۷ — از کنار خویش یابم هر دمی من بوی یار
- غزل شمارهٔ ۱۰۸۰ — ساقیا هستند خلقان از می ما دور دور
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۰ — گر به خلوت دیدمی او را به جایی سیر سیر
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۳ — خوی بد دارم ملولم تو مرا معذور دار
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۵ — آینه‌یْ چینی تو را با زنگی اعشیٰ چه کار؟
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۱ — معده را پر کرده‌ای دوش از خمیر و از فطیر
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۲ — گر خورد آن شیر عشقت خون ما را خورده گیر
- غزل شمارهٔ ۱۰۷۸ — شادیی کان از جهان اندر دلت آید مخر
- غزل شمارهٔ ۱۰۸۱ — ای صبا حالی ز خد و خال شمس الدین بیار