مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۹۶۳ — دل من که باشد که تو را نباشد
- غزل شمارهٔ ۹۶۶ — دیده خون گشت و خون نمی‌خسبد
- غزل شمارهٔ ۹۶۷ — رسم نو بین که شهریار نهاد
- غزل شمارهٔ ۹۶۴ — گفتم که ای جان خود جان چه باشد
- غزل شمارهٔ ۹۶۸ — سیبکی نیم سرخ و نیمی زرد
- غزل شمارهٔ ۹۷۲ — عاشقانی که باخبر میرند
- غزل شمارهٔ ۹۶۹ — سیبکی نیم سرخ و نیمی زرد
- غزل شمارهٔ ۹۷۰ — دیده‌ها شب فراز باید کرد
- غزل شمارهٔ ۹۶۲ — سحر این دل من ز سودا چه می‌شد
- غزل شمارهٔ ۹۶۵ — دل گردون خلل کند چو مه تو نهان شود
- غزل شمارهٔ ۹۷۱ — عشق تو مست و کف زنانم کرد
- غزل شمارهٔ ۹۷۳ — صوفیان در دمی دو عید کنند
- غزل شمارهٔ ۹۷۴ — گر تو را بخت یار خواهد بود
- غزل شمارهٔ ۹۷۵ — آتش افکند در جهان جمشید
- غزل شمارهٔ ۹۷۶ — خسروانی که فتنه‌ای چینید
- غزل شمارهٔ ۹۷۸ — زندگانی صدر عالی باد
- غزل شمارهٔ ۹۸۱ — شعر من نان مصر را ماند
- غزل شمارهٔ ۹۷۷ — عید بر عاشقان مبارک باد
- غزل شمارهٔ ۹۷۹ — شاهدی بین که در زمانه بزاد
- غزل شمارهٔ ۹۸۰ — مادر عشق طفل عاشق را
- غزل شمارهٔ ۹۸۴ — هین که هنگام صابر‌ان آمد
- غزل شمارهٔ ۹۸۲ — یوسف آخرزمان خرامان شد
- غزل شمارهٔ ۹۸۵ — هر که بهر تو انتظار کند
- غزل شمارهٔ ۹۸۳ — هر کی در ذوق‌ِ عشق دنگ آمد