باب سوم در عشق و مستی و شور — بوستان سعدی
فهرست شعرها
- بخش ۱ - سرآغاز — خوشا وقت شوریدگان غمش
- بخش ۷ - حکایت در فدا شدن اهل محبت و غنیمت شمردن — یکی تشنه می‌گفت و جان می‌سپرد
- بخش ۲ - تقریر عشق مجازی و قوت آن — تو را عشقِ همچون خودی ز آب و گل
- بخش ۸ - حکایت صبر و ثبات روندگان — چنین نقل دارم ز مردان راه
- بخش ۱۰ - حکایت — یکی در نشابور دانی چه گفت
- بخش ۹ - حکایت — شنیدم که پیری شبی زنده داشت
- بخش ۳ - در محبت روحانی — چو عشقی که بنیاد آن بر هواست
- بخش ۱۱ - حکایت در صبر بر جفای آن که از او صبر نتوان کرد — شکایت کند نوعروسی جوان
- بخش ۴ - حکایت در معنی تحمل محب صادق — شنیدم که وقتی گدازاده‌ای
- بخش ۶ - حکایت در معنی غلبه وجد و سلطنت عشق — یکی شاهدی در سمرقند داشت
- بخش ۵ - حکایت در معنی اهل محبت — شنیدم که بر لحن خنیاگری
- بخش ۱۵ - حکایت مجنون و صدق محبت او — به مجنون کسی گفت کای نیک پی
- بخش ۱۳ - حکایت در معنی استیلای عشق بر عقل — یکی پنجهٔ آهنین راست کرد
- بخش ۱۴ - حکایت در معنی عزت محبوب در نظر محب — میان دو عم زاده وصلت فتاد
- بخش ۱۸ - گفتار در معنی فنای موجودات در معرض وجود باری — ره عقل جز پیچ بر پیچ نیست
- بخش ۲۰ - حکایت — ثنا گفت بر سعد زنگی کسی
- بخش ۱۷ - حکایت — قضا را من و پیری از فاریاب
- بخش ۱۶ - حکایت سلطان محمود و سیرت ایاز — یکی خرده بر شاه غزنین گرفت
- بخش ۱۲ - حکایت — طبیبی پری چهره در مرو بود
- بخش ۲۲ - گفتار اندر سماع اهل دل و تقریر حق و باطل آن — اگر مردِ عشقی کمِ خویش گیر
- بخش ۲۳ - حکایت — شکر لب جوانی نی آموختی
- بخش ۱۹ - حکایت دهقان در لشکر سلطان — رئیس دهی با پسر در رهی
- بخش ۲۱ - حکایت صاحب نظر پارسا — یکی را چو من دل به دست کسی
- بخش ۲۴ - حکایت پروانه و صدق محبت او — کسی گفت پروانه را کای حقیر
- بخش ۲۵ - مخاطبه شمع و پروانه — شبی یاد دارم که چشمم نخفت