سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- رباعی شمارهٔ ۱۵۳ — نقاش که بر نقش تو پرگار افگند
- رباعی شمارهٔ ۱۵۴ — مرغان که خروش بی‌نهایت کردند
- رباعی شمارهٔ ۱۵۵ — ای گل نه به سیم اگر به جانت بخرند
- رباعی شمارهٔ ۱۴۹ — بالای بتان چاکر بالای تو شد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۲ — نارفته به کوی صدق در گامی چند
- رباعی شمارهٔ ۱۴۸ — در راه قلندری زیان سود تو شد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۰ — از فقر نشان نگر که در عود آمد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۱ — در هجر توام قوت یک آه نماند
- رباعی شمارهٔ ۱۶۱ — عشق تو کرای شادی و غم نکند
- رباعی شمارهٔ ۱۶۲ — بسیار مگو دلا که سودی نکند
- رباعی شمارهٔ ۱۶۳ — یک دم سر زلف خویش پر خم نکند
- رباعی شمارهٔ ۱۵۶ — این بی‌ریشان که سغبهٔ سیم و زرند
- رباعی شمارهٔ ۱۵۷ — سیمرغ نه‌ای که بی تو نام تو برند
- رباعی شمارهٔ ۱۶۰ — تا عشق قد تو همچو چنبر نکند
- رباعی شمارهٔ ۱۵۸ — سادات به یک بار همه مهجورند
- رباعی شمارهٔ ۱۵۹ — با یاد تو جام زهر چون نوش کشند
- رباعی شمارهٔ ۱۶۶ — آنها که اسیر عشق دلدارانند
- رباعی شمارهٔ ۱۶۵ — عشق و غم تو اگر چه بی‌دادانند
- رباعی شمارهٔ ۱۶۹ — آن روز که مهر کار گردون زده‌اند
- رباعی شمارهٔ ۱۶۷ — آنها که درین حدیث آویخته‌اند
- رباعی شمارهٔ ۱۶۸ — دیده ز فراق تو زیان می‌بیند
- رباعی شمارهٔ ۱۷۰ — تا در طلب مات همی کام بود
- رباعی شمارهٔ ۱۷۱ — آن ذات که پروردهٔ اسرار بود
- رباعی شمارهٔ ۱۶۴ — عشاق اگر دو کون پیش تو نهند