سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — گر خاک شوم چو باد بر من گذرد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — بر رهگذر دوست کمین خواهم کرد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — از دور مرا بدید لب خندان کرد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — گه جفت صلاح باشم و یار خرد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — سودای توام بی‌سر و بی‌سامان کرد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — من چون تو نیابم تو چو من یابی صد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — روزی که بود دلت ز جانان پر درد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — ای صورت تو سکون دلها چو خرد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳ — چون چهرهٔ تو ز گریه باشد پر درد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — روزی که سر از پرده برون خواهی کرد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶ — رو گرد سراپردهٔ اسرار مگرد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷ — آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴ — گفتا که به گرد کوی ما خیره مگرد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۸ — بس دل که غم سود و زیان تو خورد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵ — منگر تو بدانکه ذوفنون آید مرد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۹ — هر کو به جهان راه قلندر گیرد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۰ — چون پوست کشد کارد به دندان گیرد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۱ — این اسب قلندری نه هر کس تازد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۳ — بادی که ز کوی آن نگارین خیزد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۵ — دشنام که از لب تو مهوش باشد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۲ — گبری که گرسنه شد به نانی ارزد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۴ — ای آنکه برت مردم بد، دد باشد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶ — تو شیردلی شکار تو دل باشد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۷ — این ضامن صبر من خجل خواهد شد