سیف فرغانی
زندگی‌نامهٔ سیف فرغانی
سیف الدین ابوالمحامد محمد الفرغانی از شاعران عالیقدر نیمهٔ دوم قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری است. وی بعد از خروج از زادگاه خود (فرغانه) مدتی در آذربایجان و بلاد روم و آسیای صغیر به سر برده است. به طوری که از آثار او استنباط می‌شود وی اهل تصوف و عرفان بوده و سالها به کسب کمالات معنوی و سیر و سیاحت پرداخته است. مجموعه اشعار او از غزل و فصیده و قطعه و رباعی حدود ده الی یازده هزار بیت است. وی ارادتی وافر به سعدی داشته و بین آن دو مکاتباتی نیز بوده است. این شاعر بزرگوار در سال ۷۴۹ هجری در یکی از خانقاه های آقسرا وفات یافت. قصیدهٔ او که با مصرع «هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد» آغاز می‌شود و گویا خطاب به مغولان مهاجم سروده شده از اشعار معروف این شاعر آزاده است
آثار سیف فرغانی
شعرهای سیف فرغانی
- شمارهٔ ۵۸۰ — این اتفاق طرفه بین کاندر فتد
- شمارهٔ ۵۸۲ — ای جان من ز جوهر عشقت خزینه‌ای
- شمارهٔ ۵۷۹ — آن روی نگر بدان نکویی
- شمارهٔ ۵۸۱ — گر خوش کند لب تو دهانم به بوسه‌ای
- شمارهٔ ۲ — به باغی در بدیدم پار گل را
- شمارهٔ ۱ — دیده تحمل نمی کند نظرت را
- شمارهٔ ۳ — صاحب دیوان نظمم مشرف ملک سخن
- شمارهٔ ۴ — ای جلوه کرده روی تو خود را در آفتاب
- شمارهٔ ۹ — آن خداوندی که عالم آن اوست
- شمارهٔ ۸ — دنیا که من و ترا مکانست
- شمارهٔ ۱۱ — اندرین دوران مجو راحت که کس آسوده نیست
- شمارهٔ ۶ — حسن آن صورت از صفت بدرست
- شمارهٔ ۷ — برون زین جهان یک جهانی خوشست
- شمارهٔ ۱۲ — که کرد در عسل عشق آن نگار انگشت
- شمارهٔ ۵ — بیا بلبل که وقت گفتن تست
- شمارهٔ ۱۰ — ای که در صورت خوب تو جمال معنیست
- شمارهٔ ۱۶ - و کتب الیه ایضا — دلم از کار این جهان بگرفت
- شمارهٔ ۱۷ — ترا که از پی دنیا ز دل غم دین رفت
- شمارهٔ ۲۰ — ای مرد فقر، هست ترا خرقهٔ تو تاج
- شمارهٔ ۱۳ — اگر دولت همی خواهی مکن تقصیر در طاعت
- شمارهٔ ۱۵ — ایا رونده که عمر تو در تمنا رفت
- شمارهٔ ۱۴ — درین دور احسان نخواهیم یافت
- شمارهٔ ۱۸ — وصف حسنش نمی توانم گفت
- شمارهٔ ۱۹ — ای که ز من میکنی سؤال حقیقت