سیف فرغانی
زندگی‌نامهٔ سیف فرغانی
سیف الدین ابوالمحامد محمد الفرغانی از شاعران عالیقدر نیمهٔ دوم قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری است. وی بعد از خروج از زادگاه خود (فرغانه) مدتی در آذربایجان و بلاد روم و آسیای صغیر به سر برده است. به طوری که از آثار او استنباط می‌شود وی اهل تصوف و عرفان بوده و سالها به کسب کمالات معنوی و سیر و سیاحت پرداخته است. مجموعه اشعار او از غزل و فصیده و قطعه و رباعی حدود ده الی یازده هزار بیت است. وی ارادتی وافر به سعدی داشته و بین آن دو مکاتباتی نیز بوده است. این شاعر بزرگوار در سال ۷۴۹ هجری در یکی از خانقاه های آقسرا وفات یافت. قصیدهٔ او که با مصرع «هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد» آغاز می‌شود و گویا خطاب به مغولان مهاجم سروده شده از اشعار معروف این شاعر آزاده است
آثار سیف فرغانی
شعرهای سیف فرغانی
- شمارهٔ ۲۷ - قطعه — آتش است آب دیدهٔ مظلوم
- شمارهٔ ۲۱ — چون هرچه غیر اوست بدل ترک آن کنی
- شمارهٔ ۲۴ — چه خواهد کرد با شاهان ندانم
- شمارهٔ ۲۸ — دین و دولت قرین یکدگرند
- شمارهٔ ۲۲ — چون در جهان ز عشق تو غوغا در اوفتاد
- شمارهٔ ۲۶ — گر کسی از نعمت این منعمان ادرار خورد
- شمارهٔ ۲۳ — هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
- شمارهٔ ۲۵ — درین جهان که بسی تن پرست را جان مرد
- شمارهٔ ۳۵ - قطعه کتب الی {الخدمة} الصاحب الشهید طاب ثراه — چو حق خواجه را آن سعادت بداد
- شمارهٔ ۳۲ — زنده نبود آن دلی کز عشق جانان باز ماند
- شمارهٔ ۳۶ — غرض از آدم درویشانند
- شمارهٔ ۲۹ — طبیب جان بود آن دل که او را درد دین باشد
- شمارهٔ ۳۴ — پیوستگان عشق تو از خود بریده‌اند
- شمارهٔ ۳۱ — آن یار کز مشاهدهٔ یار باز ماند
- شمارهٔ ۳۳ — خسروا خلق در ضمان تواند
- شمارهٔ ۳۰ — اگر تو توبه کنی کافری مسلمان شد
- شمارهٔ ۳۹ — کم خور غم تنی که حیاتش بجان بود
- شمارهٔ ۳۷ - قطعه — اندرین ایام کآسایش نمی‌یابند انام
- شمارهٔ ۴۱ — حسن هرجا که در جهان برود
- شمارهٔ ۴۴ — ای مقبل ار سعادت دنیات رو نماید
- شمارهٔ ۳۸ — هرکه همچون من و تو از عدم آمد بوجود
- شمارهٔ ۴۲ — چو دل عاشق روی جانان شود
- شمارهٔ ۴۳ — چو دلبرم سر درج مقال بگشاید
- شمارهٔ ۴۰ — در عجبم تا خود آن زمان چه زمان بود