انوری ابیوردی
زندگی‌نامهٔ انوری
اوحدالدین محمد ابن محمد (یا ابن اسحاق) شاعر و دانشمند ایرانی قرن ششم هجری است. وی از بسیاری از معلومات متداول زمان خود از قبیل منطق، موسیقی، ریاضی و نجوم بهره داشت. ابتدا مداح سلطان سنجر بود و پس از مرگ او و استیلای ترکان غز بر خراسان به ستایش امرا و سفرای بلاد مختلف مشغول شد، ولی در اواخر عمر زهد پیشه کرد و از ملازمت سلاطین کناره گرفت. در تاریخ وفات او بین مورخان اختلاف است ولی به احتمال قوی حدود سال ۵۸۳ هجری قمری در گذشته است.
آثار انوری
شعرهای انوری
- رباعی شمارهٔ ۹۲ — حامی جهان ز جور افلاک برفت
- رباعی شمارهٔ ۸۵ — از گردش این هفت مخالف بر هفت
- رباعی شمارهٔ ۸۶ — سلطان که جهان جواد ازو بیش نیافت
- رباعی شمارهٔ ۸۹ — سلطان که جهان به عدل آراست برفت
- رباعی شمارهٔ ۹۰ — دلبر چو دلم به عشوه بربود برفت
- رباعی شمارهٔ ۸۸ — معشوق مرا عهد من از یاد برفت
- رباعی شمارهٔ ۸۷ — عیشی که نمودم از جوانی همه رفت
- رباعی شمارهٔ ۹۱ — آن بت که به انصاف نکو بود برفت
- رباعی شمارهٔ ۹۴ — از شعلهٔ لاله جهان نور گرفت
- رباعی شمارهٔ ۹۳ — آن بت که دلم به زلف چون شست گرفت
- رباعی شمارهٔ ۹۵ — چون با غم عشق تو دلم ساز گرفت
- رباعی شمارهٔ ۹۶ — ای دل بخر آن زلف که دستت نگرفت
- رباعی شمارهٔ ۹۷ — با یار مرا زور و ستم درنگرفت
- رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — عمری بادت کزو به رشک آید نوح
- رباعی شمارهٔ ۹۸ — ای روزی خصم پیش خورد حشمت
- رباعی شمارهٔ ۹۹ — تا روز به شب چو سوسنم بی‌رویت
- رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — دادم به امید روزگاری بر باد
- رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — با هرکه زبان چرخ رازی بگشاد
- رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — با قدر تو آب آسمان ریخته باد
- رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — در چشمهٔ تیغ بی‌کفت آب مباد
- رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — جوهر که ز ایزدش همی نامد یاد
- رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — هرگز دلم از وفای تو فرد مباد
- رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — عمری جگرم خورد ز بدخویی چرخ
- رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — از چرخ که کامی به مرادم ننهاد