انوری ابیوردی
زندگی‌نامهٔ انوری
اوحدالدین محمد ابن محمد (یا ابن اسحاق) شاعر و دانشمند ایرانی قرن ششم هجری است. وی از بسیاری از معلومات متداول زمان خود از قبیل منطق، موسیقی، ریاضی و نجوم بهره داشت. ابتدا مداح سلطان سنجر بود و پس از مرگ او و استیلای ترکان غز بر خراسان به ستایش امرا و سفرای بلاد مختلف مشغول شد، ولی در اواخر عمر زهد پیشه کرد و از ملازمت سلاطین کناره گرفت. در تاریخ وفات او بین مورخان اختلاف است ولی به احتمال قوی حدود سال ۵۸۳ هجری قمری در گذشته است.
آثار انوری
شعرهای انوری
- رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — هر تیره شبی که ره به روزی نبرد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — بوطالب نعمه آن جهانی همه مرد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — حسن تو مرا ز نیکوان شاهی داد
- رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — ای شاه زمین دور زمان بی‌تو مباد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — مریخ سلاح چاوشان تو برد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — آن نور که ملک یافت از روی تو فرد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — چون نیست یقین که شب چه خواهد آورد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — عاقل چو به حاصل جهان درنگرد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — خود عهد کسی کسی چنین بگذارد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — گر یک شبه وصل بتم آواز آرد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — نه دل ز وصال تو نشانی دارد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — بیننده که چشم عاقبت‌بین دارد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — گر دوست مرا به کام دشمن دارد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — باد سحری گذر به کویت دارد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — این عمر که سرمایهٔ ملکیست نه خرد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — صد پرده شبی فلک ز من بردارد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — در عرصهٔ ملکی که کمی نپذیرد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — آن کو به من سوخته خرمن نگرد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — دل گرچه غمت ز جان نهان می‌دارد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — سی سال درخت بخت من بار آورد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — دل در غم تو گر به مثل جان نبرد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — با آنکه غم عشق تو از من جان برد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — شب رایت مشک رنگ بر کیوان برد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — موری که به چاه شست بازی گذرد