فیض کاشانی
زندگی‌نامهٔ فیض کاشانی
ملا محمد محسن فیض کاشانی شاعر قرن یازدهم و معاصر با شاه عباس دوم بوده است. او در سال ۱۰۰۷ هجری قمری در کاشان متولد شد و پس از پایان مقدمات علوم و دانشهای زمان خویش به شیراز رفت و به حلقهٔ شاگردان ملاصدرا پیوست و سرانجام با دختر وی ازدواج نمود. وی از علمای بزرگ عهد خویش محسوب می‌شده و تألیفاتی در علوم عقلیه و نقلیه و حکمت و اخلاق دارد که مهمترین آنها عبارتند از: ابواب الجنان، تفسیر صافی، تفسیر اصفی، کتاب وافی (در شرح کافی)، شافی، مفاتیح الشرایع، اسرارالصلوة، علم الیقین در اصول دین، تشریح (در هیئت) سفینة النجاه، شرح صحیفه سجادیه، ترجمة الصلوه (به فارسی)، ترجمهٔ طهارت (به فارسی)، ترجمهٔ عقاید (به فارسی)، فهرست علوم و دیوان اشعار. اشعار فیض بالغ بر سیزده هزار بیت است. وی درسال ۱۰۹۰هجری قمری درگذشت و در کاشان به خاک سپرده شد.
آثار فیض کاشانی
شعرهای فیض کاشانی
- غزل شمارهٔ ۹۶۱ — ای بجهان نهان چو جان روشنی جهان توئی
- غزل شمارهٔ ۹۶۰ — هیچیم ما بخویش و نمودار ما توئی
- رباعی شمارهٔ ۱ — ای حسن تو جلوه‌گر ز اسما و صفات
- رباعی شمارهٔ ۲ — در عهد صبی کرد جهالت پستت
- رباعی شمارهٔ ۵ — دانی ز چه عشق گلرخان مطلوبست
- رباعی شمارهٔ ۴ — دیدم دیدم که معرفت توحید است
- رباعی شمارهٔ ۶ — ای فیض غم زیان هر سودت هست
- رباعی شمارهٔ ۳ — این جان تو عاقبت ز تن خواهد جست
- رباعی شمارهٔ ۱۱ — جان را در اشک شست و شو باید کرد
- رباعی شمارهٔ ۱۳ — ای خسته ترا آن سر کو میسازد
- رباعی شمارهٔ ۱۲ — با وصل تو دست در کمر نتوان کرد
- رباعی شمارهٔ ۸ — سر خاک شد و نقش خیال تو نرفت
- رباعی شمارهٔ ۷ — تا چند ز آب و نان سخن خواهی گفت
- رباعی شمارهٔ ۱۴ — این گلشن دهر عاقبت گلخن شد
- رباعی شمارهٔ ۹ — تن را بگذار تا شوم من جانت
- رباعی شمارهٔ ۱۰ — ای فیض بسی موعظه گفتی به عبث
- رباعی شمارهٔ ۱۸ — یا رب تو مرا به خواهش من مگذار
- رباعی شمارهٔ ۱۷ — دیدم دیدم که هر چه دیدم حق بود
- رباعی شمارهٔ ۱۹ — در گوشهٔ انزوا خزیدن خوش تر
- رباعی شمارهٔ ۲۰ — زین دار فنا پای کشیدن خوشتر
- رباعی شمارهٔ ۲۱ — یا رب تو مرا بکردهٔ زشت مگیر
- رباعی شمارهٔ ۱۵ — ایمان درست عشق کیشان دارند
- رباعی شمارهٔ ۲۲ — گه در غزلم سخن کشد جانب راز
- رباعی شمارهٔ ۱۶ — شادم که غمت همره جان خواهد بود