فروغی بسطامی
زندگی‌نامهٔ فروغی بسطامی
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فروغ‌الدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
آثار فروغی بسطامی
شعرهای فروغی بسطامی
- غزل شمارهٔ ۴۵۸ — یک جام با تو خوردن یک عمر می‌پرستی
- غزل شمارهٔ ۴۵۹ — با من اگر خواجه سری داشتی
- غزل شمارهٔ ۴۶۱ — نقد غمت خریدم با صد هزار شادی
- غزل شمارهٔ ۴۶۳ — رفتی بر غیر و ترک ما کردی
- غزل شمارهٔ ۴۶۰ — ای که هم آغوش یار حور سرشتی
- غزل شمارهٔ ۴۶۴ — زان سر زلف مرا بی سرو سامان کردی
- غزل شمارهٔ ۴۶۲ — سر از کمند نپیچم اگر تو صیادی
- غزل شمارهٔ ۴۵۷ — چه خلاف سر زد از ما که درِ سرای بستی
- غزل شمارهٔ ۴۶۵ — اگر ناصح نظر بر منظر جانان من کردی
- غزل شمارهٔ ۴۷۲ — چو در میناست می، یاقوت رخشان است پنداری
- غزل شمارهٔ ۴۶۶ — با آن که می از شیشه به پیمانه نکردی
- غزل شمارهٔ ۴۶۸ — دامن کشان شبی به کنارم نیامدی
- غزل شمارهٔ ۴۶۹ — دگر فرود نیاید سرم به هیچ کمندی
- غزل شمارهٔ ۴۷۰ — شب چارده غلامی ز مه تمام داری
- غزل شمارهٔ ۴۶۷ — گه جلوه‌گر ز بام و گه از منظر آمدی
- غزل شمارهٔ ۴۷۱ — تا از مژهٔ دلکش تیری به کمان داری
- غزل شمارهٔ ۴۷۳ — تو شکر لب که با خسرو بسی شیرین سخن داری
- غزل شمارهٔ ۴۷۴ — این چه دامی است که از سنبل مشکین داری
- غزل شمارهٔ ۴۷۵ — گرد مه خط سیه‌کار نداری، داری
- غزل شمارهٔ ۴۷۶ — زان فشانم اشک در هر رهگذاری
- غزل شمارهٔ ۴۷۷ — دیدم جمال قاتل در وقت جان سپاری
- غزل شمارهٔ ۴۷۸ — من به غیر از تو کسی یار نگیرم، آری
- غزل شمارهٔ ۴۷۹ — ای طلعت نکوی تو نیکوتر از پری
- غزل شمارهٔ ۴۸۰ — زاهد و سبحه‌ی صد دانه و ذکر سحری