فروغی بسطامی
زندگی‌نامهٔ فروغی بسطامی
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فروغ‌الدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
آثار فروغی بسطامی
شعرهای فروغی بسطامی
- غزل شمارهٔ ۴۳۳ — من بندهٔ آنم که ببوسد دهن تو
- غزل شمارهٔ ۴۴۰ — آهی که رخنه کردم، از وی به سنگ خاره
- غزل شمارهٔ ۴۳۵ — ای اهل نظر کشتهٔ تیر نگه تو
- غزل شمارهٔ ۴۳۴ — ای فتنه دست پرور چشم سیاه تو
- غزل شمارهٔ ۴۳۷ — ماه غلام رخ زیبای تو
- غزل شمارهٔ ۴۳۹ — چه عقده‌هاست به کار دلم ز بخت سیاه
- غزل شمارهٔ ۴۳۶ — تا سر نرفته بر سر مهر و وفای تو
- غزل شمارهٔ ۴۳۸ — ساقی دل نرگس شهلای تو
- غزل شمارهٔ ۴۴۸ — تیغ به دست آمدی و مست شرابی
- غزل شمارهٔ ۴۴۷ — رهزن ایمان من شد نازنین تازه‌ای
- غزل شمارهٔ ۴۴۵ — امشب ای زلف سیه سخت پریشان شده‌ای
- غزل شمارهٔ ۴۴۶ — گر نه از کشتن عشاق به تنگ آمده‌ای
- غزل شمارهٔ ۴۴۱ — تا به چشمان سیه سرمه درانداخته‌ای
- غزل شمارهٔ ۴۴۲ — تنها نه جا به خلوت دل‌ها گرفته‌ای
- غزل شمارهٔ ۴۴۴ — سنبل گل پوش را بر سمن آورده‌ای
- غزل شمارهٔ ۴۴۳ — تا به جفایت خوشم، ترک جفا کرده‌ای
- غزل شمارهٔ ۴۵۱ — پرده برانداختی، چهره برافروختی
- غزل شمارهٔ ۴۵۳ — ای صورت زیبا که به سیرت ملکستی
- غزل شمارهٔ ۴۵۵ — صورتت یک باره آزادم نمود از قید هستی
- غزل شمارهٔ ۴۵۰ — دلم افتاد به دنبال سوار عجبی
- غزل شمارهٔ ۴۵۲ — هر مرغ کز آن گلبن نو باخبرستی
- غزل شمارهٔ ۴۵۴ — کسی که دامنش آلودهٔ شرابستی
- غزل شمارهٔ ۴۵۶ — مسجد مقام عجب است، می‌خانه جای مستی
- غزل شمارهٔ ۴۴۹ — شدم به میکده ساقی مرا نداد شرابی