فروغی بسطامی
زندگی‌نامهٔ فروغی بسطامی
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فروغ‌الدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
آثار فروغی بسطامی
شعرهای فروغی بسطامی
- غزل شمارهٔ ۵۰۵ — اولین گام ار سمند عقل را پی می‌کنی
- غزل شمارهٔ ۵۰۶ — ز وصل و هجر خود آسایش و عذاب منی
- غزل شمارهٔ ۵۰۸ — دلم که بسته تعلق به زلف پرچینی
- غزل شمارهٔ ۵۰۷ — مو به مو دام فریب دل دانای منی
- غزل شمارهٔ ۵۱۰ — تا سراسیمهٔ آن طرهٔ پیچان نشوی
- غزل شمارهٔ ۵۱۱ — گر به دنبال دل آن زلف رود هیچ مگوی
- غزل شمارهٔ ۵۰۹ — گل به جوش آمد و مرغان به خروش از همه سوی
- غزل شمارهٔ ۵۱۲ — کنون که صاحب مژگان شوخ و چشم سیاهی
- غزل شمارهٔ ۵۱۶ — چون نرقصد جانم از شادی که جانانم تویی
- غزل شمارهٔ ۵۱۵ — خرم آن عاشق که آشوب دل و دینش تویی
- غزل شمارهٔ ۵۱۳ — ای سر زلف تو سر رشتهٔ هر سودایی
- غزل شمارهٔ ۵۱۴ — دوش مستانه چه خوش گفت قدح پیمایی
- شمارهٔ ۴ — این غزل فرمودهٔ شاه است بشنو
- شمارهٔ ۲ — بگشای گوش هوش و بیا در سرای ما
- شمارهٔ ۳ — این چار رباعی از شه تاجور است
- شمارهٔ ۱ — ای بهشتی رخ طوبی قد خورشید لقا
- شمارهٔ ۹ — یک دو بیت از شاه می‌خوانم نگارا گوش کن
- شمارهٔ ۱۱ — دوشینه که آن ماه مشک مو را
- شمارهٔ ۶ — زیب غزل کردم این سه بیت ملک را
- شمارهٔ ۱۰ — شیرین دهنا بشنو اشعار خوش خسرو
- شمارهٔ ۸ — شاه بیت غزل بنده سه بیت از شاه است
- شمارهٔ ۵ — شاه جم جاه کلامی که بیان فرماید
- شمارهٔ ۱۲ — مطربی زمزمه سر کرد سحر در گل‌زار
- شمارهٔ ۷ — تا ز شاه این پنج بیت الحق شنیدم