غالب دهلوی

زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.

آثار غالب دهلوی

• غالب دهلوی
  • دیوان اشعار

شعرهای غالب دهلوی

• شمارهٔ ۲۸۰ — حیف ست قتلگه ز گلستان شناختن
• شمارهٔ ۲۷۵ — سوخت جگر تا کجا رنج چکیدن دهیم
• شمارهٔ ۲۷۸ — به خونم دست و تیغ آلود جانان
• شمارهٔ ۲۷۷ — چون شمع رود شب همه شب دود ز سرمان
• شمارهٔ ۲۷۳ — بیا که قاعده آسمان بگردانیم
• شمارهٔ ۲۷۹ — زهی باغ و بهار جان فشانان
• شمارهٔ ۲۷۶ — ها، پری شیوه غزالان و ز مردم رمشان
• شمارهٔ ۲۷۴ — بس که بپیچد به خویش جاده ز گمراهیم
• شمارهٔ ۲۸۵ — چه غم ار به جد گرفتی ز من احتراز کردن؟
• شمارهٔ ۲۸۴ — جنون مستم به فصل نوبهارم می‌توان کشتن
• شمارهٔ ۲۸۱ — چیست به لب خنده از عتاب شکستن
• شمارهٔ ۲۸۸ — طاق شد طاقت ز عشقت بر کران خواهم شدن
• شمارهٔ ۲۸۶ — خجل ز راستی خویش می توان کردن
• شمارهٔ ۲۸۷ — تا ز دیوانم که سرمست سخن خواهد شدن؟
• شمارهٔ ۲۸۲ — خوش بود فارغ ز بند کفر و ایمان زیستن
• شمارهٔ ۲۸۳ — خیره کند مرد را مهر درم داشتن
• شمارهٔ ۲۸۹ — دل زان مژه تیز به یکبار کشیدن
• شمارهٔ ۲۹۲ — رشک سخنم چیست؟ نه شهد هوس ست این
• شمارهٔ ۲۹۳ — سرشک افشانی چشم ترش بین
• شمارهٔ ۲۹۱ — بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای من
• شمارهٔ ۲۹۵ — عرض خود برد که رسوایی ما خیزد ازو
• شمارهٔ ۲۹۶ — دولت به غلط نبود از سعی پشیمان شو
• شمارهٔ ۲۹۴ — بالم به خویش بس که به بند کمند تو
• شمارهٔ ۲۹۰ — ای ز ساز زنجیرم در جنون نواگر کن