غالب دهلوی
زاده ۱۲۱۲ – درگذشته ۱۲۸۵ هجری قمری، آگره
زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی
میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.
آثار غالب دهلوی
شعرهای غالب دهلوی
- شمارهٔ ۳۰۲ — بتی دارم از اهل دل رم گرفته
- شمارهٔ ۲۹۸ — گویی به من کسی که ز دشمن رسیده کو؟
- شمارهٔ ۳۰۰ — هله من عاشق ذاتم تنه ناها یا هو
- شمارهٔ ۲۹۷ — گستاخ گشته ایم غرور جمال کو؟
- شمارهٔ ۳۰۴ — گاهی به چشم دشمن و گاهی در آینه
- شمارهٔ ۳۰۳ — مر ز فنا فراغ را مژده برگ و ساز ده
- شمارهٔ ۲۹۹ — حق که حقست سمیع ست فلانی بشنو
- شمارهٔ ۳۰۱ — شاها به بزم جشن چو شاهان شراب خواه
- شمارهٔ ۳۰۷ — می‌رود خنده به سامان بهاران زده‌ای
- شمارهٔ ۳۱۰ — سرچشمه خونست ز دل تا به زبان های
- شمارهٔ ۳۱۲ — خشنود شوی چون دل خشنود نیابی
- شمارهٔ ۳۰۶ — چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای
- شمارهٔ ۳۱۱ — در زمهریر سینه آسودگان نه ای
- شمارهٔ ۳۰۸ — کیستم دست به مشاطگی جان زده‌ای
- شمارهٔ ۳۰۵ — بر دست و پای بند گرانی نهاده ای
- شمارهٔ ۳۰۹ — دارم دلی ز غصه گران‌بار بوده‌ای
- شمارهٔ ۳۱۵ — در بستن تمثال تو حیرت رقمستی
- شمارهٔ ۳۱۴ — گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟
- شمارهٔ ۳۲۰ — نفس را بر در این خانه صد غوغاست پنداری
- شمارهٔ ۳۱۸ — به دل ز عربده جایی که داشتی داری
- شمارهٔ ۳۱۹ — ای به صدمه ای آهی بر دلت ز ما باری
- شمارهٔ ۳۱۶ — اندوه پرافشانی از چهره عیانستی
- شمارهٔ ۳۱۷ — ای موج گل نوید تماشای کیستی؟
- شمارهٔ ۳۱۳ — دلم در ناله از پهلوی داغ سینه تابستی