جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۴۸۹ — ای که به شیرین سخنی نرخ شکر می شکنی
- شمارهٔ ۴۹۲ — ای از دو جام لعلت ما را تمام نیمی
- شمارهٔ ۴۹۳ — دی جعد عنبر افشان برماه بسته بودی
- شمارهٔ ۴۹۱ — دو ساعد تو که آیین هر دو هست یکی
- شمارهٔ ۴۸۷ — نه بشر خوانمت ای دوست نه حور و نه پری
- شمارهٔ ۴۸۸ — ای ز غمهای تو با مردن برابر زندگی
- شمارهٔ ۴۹۰ — ای سپهر از هجر یارم سوختی
- شمارهٔ ۱ — فی توحید الباری عز اسمه
- شمارهٔ ۹ — این ملمع پیکر فیروزه رنگ زرنگار
- شمارهٔ ۷ — صبح ازل به خامه زرین آفتاب
- شمارهٔ ۸ — منزلی خوش خانه ای دلکش مقامی دلگشاست
- شمارهٔ ۴ — فی العزلة
- شمارهٔ ۵ — مرا دل از همه عالم گرفته ست
- شمارهٔ ۲ — فی نعت النبی علیه الصلوة و السلام
- شمارهٔ ۶ — رخشنده جرم خور که بر این سبز طارم است
- شمارهٔ ۳ — منم چو گوی به میدان فسحت مه و سال
- شمارهٔ ۱۲ — کی بر این عشرت سرا خاطر نهد ارباب راز
- شمارهٔ ۱۱ — اینچنین عالی بنا در عرصه عالم کم است
- شمارهٔ ۱۳ — گر به گستاخی گرفتم بر زبان اوصاف شاه
- شمارهٔ ۱۵ — چیست آن شاهد سفید عذار
- شمارهٔ ۱۷ — طوبی لروضة سجدت ارضها الجباه
- شمارهٔ ۱۶ — طوبی لبقعه خضعت عندها الجباه
- شمارهٔ ۱۰ — قبه بر کیوان رساند این کاخ گردون آستان
- شمارهٔ ۱۴ — جواب نامه یعقوب سلطان