جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۷ — از لعل تو عمت العطایا
- شمارهٔ ۸ — گر نیابم بویی از وصل تو در گلزارها
- شمارهٔ ۱۰ — چرخ کبود هرشب و رخشان ستاره‌ها
- شمارهٔ ۹ — بندم به سینه دمبدم از سیم مژگان تارها
- شمارهٔ ۱۴ — قومی به هوای حج در قطع بیابان‌ها
- شمارهٔ ۱۳ — رفیقان خاک نجد است این نگه دارید محمل‌ها
- شمارهٔ ۱۱ — کؤوس الراح دارت خذ ید الساقی و قبلها
- شمارهٔ ۱۲ — شراب لعل باشد قوت جان‌ها قوت دل‌ها
- شمارهٔ ۲۲ — بر آستان تو عزیست خاکساران را
- شمارهٔ ۲۱ — ای کرده نهان شرم جمال تو پری را
- شمارهٔ ۱۵ — مجلس پیر مغان است و پر از باده سبوها
- شمارهٔ ۱۶ — بساط سبزه فکندند کوه و صحرا را
- شمارهٔ ۱۷ — جز شمع کافوری مخوان آن سرو سیم اندام را
- شمارهٔ ۱۸ — ای خط تو کرده رقم از مشک لوح سیم را
- شمارهٔ ۱۹ — بنازم آن سوار نازنین را
- شمارهٔ ۲۰ — بی تو از جان ملالت است مرا
- شمارهٔ ۲۹ — ماه من گر عیان کند خود را
- شمارهٔ ۲۸ — ای فکنده عزت حسنت به صد خواری مرا
- شمارهٔ ۳۰ — تا دیده ام چو گل به ته پیرهن تو را
- شمارهٔ ۲۴ — کیست کز خون پر رقم بیند رخ زرد مرا
- شمارهٔ ۲۵ — رو ای صبا و بگو یار دلستان مرا
- شمارهٔ ۲۷ — اژدهای عشق زد زخمی عجب بر دل مرا
- شمارهٔ ۲۳ — زاهدا چند به طاعات مراعات مرا
- شمارهٔ ۲۶ — نه کوی دوست هوای چمن گذاشت مرا