خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — دریاب که دل برفت و تن هم بنماند
- رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — جانان شد و دل به دست هجرانم داد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — دردی است مرا به دل دوایم بکنید
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — هرچند که از خسان جهان سیر آمد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — آن تن که حساب وصل می‌راند نماند
- رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — تا عشق به پروانه درآموخته‌اند
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — کس همچو من غریب بی‌یار مباد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — دیدی که نسیم نوبهاری بوزید
- رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — در راه تو گوشم از خبر باز افتاد
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — هرکس که ز ارباب عبادت باشد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — لعلت چو شکوفه عقد پروین دارد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — چون درد تو بر دلم شبیخون آورد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴ — بخت ار به مراد با توام بنشاند
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — در باغچهٔ عمرِ منِ غم پرورد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳ — بخت ار به تو راه دادنم نتواند
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵ — روزی فلکم بخت بد ار باز آرد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۱ — در باغ شعیب و خضر و موسی نگرید
- رباعی شمارهٔ ۱۴۰ — امشب نه به کام روزگار است آن مرد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۳ — گردیِ لبت از لبم به بوسی آزَرد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶ — معشوقه ز لب آب حیات انگیزد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۸ — چون نامهٔ تو نزد من آمد شب بود
- رباعی شمارهٔ ۱۴۲ — گر بد دارد و گر نکو او داند
- رباعی شمارهٔ ۱۳۹ — خاقانی از آن کام که یارت ندهد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷ — زلف تو بنفشه ار غلامی فرمود