خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — خواهند جماعتی که تزویر کنند
- رباعی شمارهٔ ۹۷ — خاقانی را جور فلک یاد آید
- رباعی شمارهٔ ۹۶ — خاقانی وام غم نتوزد چه کند
- رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — این چرخ بدآئین نه نکو می‌گردد
- رباعی شمارهٔ ۹۸ — خاقانی را که آسمان بستاید
- رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — روزی فلکم بخت اگر بازآرد
- رباعی شمارهٔ ۹۹ — چون قهر الهی امتحان تو کند
- رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — درویش که اخلاق الهی دارد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — پیغام غمت سوی دلم می‌آید
- رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — خواهی شرفت هر دمی اعلا باشد
- رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — والا ملکی که داد سلطانی داد
- رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — تا در لب تو شهد سخنور باشد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — خواهی شرف مردم دانا باشد
- رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — معشوق ز لب آب حیات انگیزد
- رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — این رافضیان که امت شیطانند
- رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — در مسلخ عشق جز نکو را نکشند
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — ای صاحب رای کامل و بخت بلند
- رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — آنجا که قضا رهزن حال تو شود
- رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — توفیق رفیق اهل تصدیق شود
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — کو آنکه به پرهیز و به توفیق و سداد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — این بند که بر دلم کنون افکندند
- رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — ساقی رخ من رنگ نمی‌گرداند
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — هرگز لبم از ذکر تو خاموش نشد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — درد سر مردم همه از سر خیزد