خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- رباعی شمارهٔ ۳۱۳ — خاقانی اگر در کف همت گروی
- رباعی شمارهٔ ۳۱۲ — بر سر کنم از عشق تو خاک همه کوی
- رباعی شمارهٔ ۳۱۵ — نفسم جنب غرامت است ای دلجوی
- رباعی شمارهٔ ۳۱۴ — یک نیمه ز عمر شد به هر تیماری
- رباعی شمارهٔ ۳۱۶ — ای یافته از فضل خدا تمکینی
- رباعی شمارهٔ ۳۱۸ — از کبر مدار در دل خود هوسی
- رباعی شمارهٔ ۳۱۹ — خاقانی اگر پند حکیمان خواندی
- رباعی شمارهٔ ۳۱۷ — خاک ار ز رخت نور برد گهگاهی
- رباعی شمارهٔ ۳۲۳ — ترسا صنمی کز پی هر غم‌خواری
- رباعی شمارهٔ ۳۲۵ — تا کی به هوس چون سگِ تازی، تازی
- رباعی شمارهٔ ۳۲۶ — آن سنگ‌دلی و سیم دندان که بدی
- رباعی شمارهٔ ۳۲۷ — خاقانی را طعنه زنی هر گاهی
- رباعی شمارهٔ ۳۲۲ — خاقانی اگر بسیج رفتن داری
- رباعی شمارهٔ ۳۲۱ — تا بود جوانی آتش جان افزای
- رباعی شمارهٔ ۳۲۰ — چون مجلس عیش سازی استاد علی
- رباعی شمارهٔ ۳۲۴ — عمرم همه ناکام شد از بیکاری
- رباعی شمارهٔ ۳۲۹ — از بلبل گل پرست خوش سازتری
- رباعی شمارهٔ ۳۳۰ — من بودم و آن نگار روحانی روی
- رباعی شمارهٔ ۳۳۲ — از عشق صلیب موی رومی رویی
- رباعی شمارهٔ ۳۳۴ — تیمار جهان غصه خوری ارزد؟ نی
- رباعی شمارهٔ ۳۳۳ — خاقانی اگر شیوهٔ عشق آغازی
- رباعی شمارهٔ ۳۳۱ — از گردون برنتابم این بی‌آبی
- رباعی شمارهٔ ۳۲۸ — گر یک دو نفس بدزدم اندر ماهی
- رباعی شمارهٔ ۳۳۵ — گر کشتنیم چنان کش از بهر خدای