خاقانی شروانی

زندگی‌نامهٔ خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.

آثار خاقانی

• خاقانی
  • دیوان اشعار

شعرهای خاقانی

• شمارهٔ ۳۸ — دوستکانی داد شاهم جام دریا شکل و من
• شمارهٔ ۳۶ — حوری از کوفه به کوری ز عجم
• شمارهٔ ۳۵ — گیرم که دل درست ما نیست
• شمارهٔ ۳۷ — چار چیز است خوش آمد دل خاقانی را
• شمارهٔ ۳۴ - در هجو خواجه اسعد — خواجه اسعد چو می خورد پیوست
• شمارهٔ ۳۳ — نه همت من به پایه راضی است
• شمارهٔ ۳۹ — به خدائی که در ره عدلش
• شمارهٔ ۴۰ — زین اشارت که کرد خاقانی
• شمارهٔ ۴۵ — گرچه خاقانی از اصحاب فروتر بنشست
• شمارهٔ ۴۲ — ای عماد الدین ای صدر زمان
• شمارهٔ ۴۱ - در ذم بی‌هنران — گر نشستی ورای خاقانی
• شمارهٔ ۴۸ — من آن خاقانی دریا ضمیرم
• شمارهٔ ۴۴ - در ذم غرور به مال — مشو خاقانیا مغرور دولت
• شمارهٔ ۴۶ - در عزلت — شاکرم از عزلتی که فاقه و فقر است
• شمارهٔ ۴۷ - در موعظه و نصیحت — هم چنین فرد باش خاقانی
• شمارهٔ ۴۳ - در مدح نظام الملک قوام الدین — ایا نظام ممالک قوام روی زمین
• شمارهٔ ۵۴ — زیان تو در سود دانستن است
• شمارهٔ ۵۵ — مرغکی را وقت کشتن می‌دوانید ابلهی
• شمارهٔ ۵۳ — دارِ عزلت گزید خاقانی
• شمارهٔ ۵۲ — تا به غربت فتاد خاقانی
• شمارهٔ ۵۶ - در مدح جمال الدین موصلی وزیر — خاقانی بلند سخن در جهان منم
• شمارهٔ ۴۹ — قبلهٔ ابدال قلهٔ سبلان دان
• شمارهٔ ۵۱ - در مدح صفوة الدین مادر اخستان — ای شاه بانوی ایران به هفت جد
• شمارهٔ ۵۰ - در حکمت — ای فتی فتوی غدرت ندهم