خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- رباعی شمارهٔ ۳۳۹ — خاک شوَمی گر، نه چنین خون خوریی
- رباعی شمارهٔ ۳۴۱ — امروز به خشک جان تو مهمان منی
- رباعی شمارهٔ ۳۳۶ — هر نیمه شبم تبم مرتب بینی
- رباعی شمارهٔ ۳۴۳ — روزی که سر زلف چو چوگان داری
- رباعی شمارهٔ ۳۳۷ — بیدل نیَمی گر به رخت بنگرمی
- رباعی شمارهٔ ۳۴۰ — خاقانی را همیشه بیغاره زنی
- رباعی شمارهٔ ۳۳۸ — سیمرغ وصالی ای بت عالی رای
- رباعی شمارهٔ ۳۴۲ — از شهر تو رفت خواهم ای شهرآرای
- رباعی شمارهٔ ۳۴۴ — شب‌های سده زلف مغان‌فش داری
- رباعی شمارهٔ ۳۴۵ — ای زلف بتم عقرب مه جولانی
- رباعی شمارهٔ ۳۵۱ — دود تو برون شود ز روزن روزی
- رباعی شمارهٔ ۳۴۶ — راهی که در او خنگ فلک لنگ شدی
- رباعی شمارهٔ ۳۴۷ — خاقانی اگر سرزدهٔ یار آیی
- رباعی شمارهٔ ۳۴۹ — سلطانی و طغرای تو نیکو رویی
- رباعی شمارهٔ ۳۵۰ — گر من نه به دل داغ برافکنده‌امی
- رباعی شمارهٔ ۳۴۸ — در مجلس باده گر مرا یاد کنی
- شمارهٔ ۶ — کبوتر حرم آمد ز کعبهٔ سعدا
- شمارهٔ ۷ — ای در برگزیده که غواص کرده‌ای
- شمارهٔ ۴ - در شکر — من که خاقانیم به منت شاه
- شمارهٔ ۲ — نظام دولت بهرامیان رشید الدین
- شمارهٔ ۵ - در حکمت و پند — خاقانیا به جاه مشو غره غمروار
- شمارهٔ ۳ - در شکایت و حکمت — همه کارم ز دور آسمانی
- شمارهٔ ۸ - در مدح — ضمانش کرد به صد سال عمر و مهر نهاد
- شمارهٔ ۱ — مرا شاه بالایِ خواجه نشانده است