خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- رباعی شمارهٔ ۲۴۰ — غمخوار توام غمان من من دانم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۲ — در خواب شوم روی تو تصویر کنم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۳ — دود افکن را بگو که بس نالانم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۱ — دیوانهٔ چنبری هلال تو منم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۵ — روز از پی هجر تو بفرسود دلم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۴ — ای کرده تن و جان مرا مسکن غم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۶ — هر روز در آب دیده‌اش می‌یابم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۷ — گردون قفسی است سبز پُر چشمه چو دام
- رباعی شمارهٔ ۲۴۸ — گر هیچ به بندگیت درخور باشم
- رباعی شمارهٔ ۲۵۱ — تا بر هدف فلک زدم تیر سخن
- رباعی شمارهٔ ۲۵۲ — خاقانی را که هست سلطان سخن
- رباعی شمارهٔ ۲۵۰ — ای سلسلهٔ زلف تو یکسر جنبان
- رباعی شمارهٔ ۲۵۳ — خاقانی اگر ز خود نهی گام برون
- رباعی شمارهٔ ۲۵۴ — بیداد براین تنگدل آخر بس کن
- رباعی شمارهٔ ۲۵۵ — بس کور دل است این فلک بی‌سر و بن
- رباعی شمارهٔ ۲۴۹ — گفتی بروم، مرو به غم منشانم
- رباعی شمارهٔ ۲۵۸ — گاهی که کنی عهد و وفا با یاران
- رباعی شمارهٔ ۲۵۷ — ای دوست به ماتم چه نشینی چندین
- رباعی شمارهٔ ۲۵۶ — خاقانی ازین چرخ سیه کاسهٔ دون
- رباعی شمارهٔ ۲۵۹ — ای دل چو فسرده‌ای غمی پیدا کن
- رباعی شمارهٔ ۲۶۰ — دل خون شد و آتش زده دارم ز درون
- رباعی شمارهٔ ۲۶۲ — در کوی تو خاطری ندیدم محزون
- رباعی شمارهٔ ۲۶۳ — شد باغ ز شمع گل رعنا روشن
- رباعی شمارهٔ ۲۶۱ — تا گشت سر کوی مغان منزل من