مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- رباعی شمارۀ ۱۲۱ — هر جوی که از چهره به ناخن کندم
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — من عهد تو سخت سست می‌دانستم
- رباعی شمارۀ ۱۲۴ — رفت آن که سری پر از خمارش دارم
- رباعی شمارۀ ۱۲۳ — لعل تو مزیدن آرزو می‌کُنَدَم
- رباعی شمارۀ ۱۲۶ — ای فاخته مهر چون به تو درنگرم
- رباعی شمارۀ ۱۲۵ — هر ناله که بر سر شتر می‌کردم
- رباعی شمارۀ ۱۲۸ — قصاب منی و در غمت می‌جوشم
- رباعی شمارۀ ۱۲۷ — دل کو که به نامه شرح غم آغازم
- رباعی شمارۀ ۱۳۴ — نه مرد سجاده‌ایم و نه مرد گلیم
- رباعی شمارۀ ۱۳۵ — ما بندگی آن رخ زیبات کنیم
- رباعی شمارۀ ۱۳۶ — زرد است ز عشق خاکبیزی رویم
- رباعی شمارۀ ۱۳۱ — با ابر همیشه در عتابش بینم
- رباعی شمارۀ ۱۳۲ — هر شب ز غمت تازه عذابی بینم
- رباعی شمارۀ ۱۲۹ — در کوی خرابات یکی درویشم
- رباعی شمارۀ ۱۳۰ — چون مرغ ضعیف بی پر و بی بالم
- رباعی شمارۀ ۱۳۳ — تا ظن نبری کز پی جان می‌گریم
- رباعی شمارۀ ۱۴۲ — بر هر دو طرف مزن تو بر، یک سوزن
- رباعی شمارۀ ۱۴۳ — دوش از غم هجرت ای بت عهدشکن
- رباعی شمارۀ ۱۴۵ — ای یاد تو تسبیح زبان و لب من
- رباعی شمارۀ ۱۳۷ — زلفین تو سی زنگی و هر سی مستان
- رباعی شمارۀ ۱۴۱ — دی خوش پسری بدیدم اندر زوزن
- رباعی شمارۀ ۱۴۰ — قلّاش و قلندری و عاشق بودن
- رباعی شمارۀ ۱۳۹ — از ضعف تن آنچنان توانم رفتن
- رباعی شمارۀ ۱۳۸ — چشم و دهن آن صنم لاله رخان