مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- رباعی شمارۀ ۹۷ — آهیخت پریر لاله ز آتش خنجر
- رباعی شمارۀ ۱۰۳ — با لاله رخان باغ سرو از سر ناز
- رباعی شمارۀ ۹۹ — چندان بکنم تو را من ای طرفه پسر
- رباعی شمارۀ ۱۰۲ — ای پور خطیب گنجه پندی بپذیر
- رباعی شمارۀ ۱۰۰ — اشتربانا چو عزم کردی به سفر
- رباعی شمارۀ ۹۸ — زد لاله پریر در نشابور آذر
- رباعی شمارۀ ۱۰۱ — باید سه هزار سال کز چشمه خور
- رباعی شمارۀ ۱۰۴ — از بس که کند زلف تو با روی تو ناز
- رباعی شمارۀ ۱۰۶ — دریافتم آخر ز قضا را به شبش
- رباعی شمارۀ ۱۰۸ — من تازه‌گلی که او نباشد خارش
- رباعی شمارۀ ۱۱۱ — ترکم چو کمان کشید کردم نگهش
- رباعی شمارۀ ۱۰۹ — آن دیده که دیدن تو بودی کارش
- رباعی شمارۀ ۱۱۲ — ای عقرب زلفت زده بر جانم نیش
- رباعی شمارۀ ۱۰۵ — دلدار کله‌دوز من از روی هوس
- رباعی شمارۀ ۱۰۷ — در رهگذری فتاده دیدم مستش
- رباعی شمارۀ ۱۱۰ — در ره چو بداشتم به سوگندانش
- رباعی شمارۀ ۱۱۶ — ای رنج غم تو برده و خوردهٔ دل
- رباعی شمارۀ ۱۱۷ — زین سان که فتاد هجر در راه ای دل
- رباعی شمارۀ ۱۱۹ — ای فتنهٔ خاص ای بلای دل عام
- رباعی شمارۀ ۱۱۸ — ای آرزوی روان وای داروی دل
- رباعی شمارۀ ۱۱۳ — در بستان دوش از غم و شیون خویش
- رباعی شمارۀ ۱۱۴ — من مهستی‌ام بر همه خوبان شده طاق
- رباعی شمارۀ ۱۱۵ — تا کی ز غم تو رخ به خون شوید دل
- رباعی شمارۀ ۱۲۰ — برخیز و بیا که حجره پرداخته‌ام