مسعود سعد سلمان
زندگی‌نامهٔ مسعود سعد سلمان
مسعود بن سعد بن سلمان شاعر نامی نیمهٔ دوم قرن پنجم و نیمه اول قرن ششم هجری قمری است. اصل او از همدان بوده و بین سالهای ۴۳۸ تا ۴۴۰ در لاهور زاده شده است. منصوب بودن در مشاغل دیوانی موجب دو بار و مجموعاً ۱۸سال زندانی شدن وی شد. بعد از رهایی از دومین دورهٔ اسارت به سمت کتابداری سلطان مسعود و بعد از او عضدالدوله شیرزاد بن مسعود و ملک ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود مشغول شد و تا زمان وفاتش در سال ۵۱۵ هجری قمری نزد ایشان تقرب داشت. دیوان وی مکرر به طبع رسیده و حدود ۱۶۰۰۰ بیت دارد. به غیر از دیوان فارسی، دو دیوان تازی و هندی نیز به او نسبت داده‌اند. حبسیه‌های وی معروف است.
آثار مسعود سعد سلمان
شعرهای مسعود سعد سلمان
- شمارهٔ ۲۸۸ — سیراب گلابی تو بر آتش خارم
- شمارهٔ ۲۹۰ — من بستر برف و بالش یخ دارم
- شمارهٔ ۲۸۹ — از هر چه بگفته اند پندی دارم
- شمارهٔ ۲۹۲ — آنم که اگر به خلد جایی سازم
- شمارهٔ ۲۹۵ — با خود گفتم که من عیال تو شدم
- شمارهٔ ۲۹۱ — در تاریکی ز بس که می بنشینم
- شمارهٔ ۲۹۴ — دیده همه شب ز خواب خوش بردوزم
- شمارهٔ ۲۹۳ — هر گه که تو را به رهگذاری بینم
- شمارهٔ ۲۹۷ — تا خسته دل مرا بریده ست ز تن
- شمارهٔ ۲۹۶ — آنکو گوید هست قضا تیشه من
- شمارهٔ ۲۹۸ — در سمجی چون توانم آرامیدن
- شمارهٔ ۳۰۰ — چون گل ز غمت دریده ام پیراهن
- شمارهٔ ۳۰۲ — چنگم به چهار شاخ زد پیراهن
- شمارهٔ ۳۰۱ — سر کردمت ای نگار چون تو سر من
- شمارهٔ ۳۰۳ — چون دانش بود مهربان دایه من
- شمارهٔ ۲۹۹ — هر شب که تو را نبینم ای شاخ سمن
- شمارهٔ ۳۰۵ — با کس غم تو بیش نخواهم گفتم
- شمارهٔ ۳۰۴ — چشم و دهن آن صنم لاله رخان
- شمارهٔ ۳۰۶ — این دیبه دو روی به کلک دو زبان
- شمارهٔ ۳۰۸ — آنکو دارد چو سیم و شر لب و تن
- شمارهٔ ۳۰۷ — تا نسبت کرد اخوت شعر به من
- شمارهٔ ۳۰۹ — از چشم من ار سرشک بتوان رفتن
- شمارهٔ ۳۱۰ — از کفر کشد زریر شیبانی کین
- شمارهٔ ۳۱۱ — ای برتر من کرده هزاران احسان