پروین اعتصامی
زاده ۱۳۲۴ – درگذشته ۱۳۶۰ هجری قمری، تبریز
زندگی‌نامهٔ پروین اعتصامی
رخشندهٔ اعتصامی معروف به پروین اعتصامی در ۲۵ اسفند ۱۲۸۵ خورشیدی در شهر تبریز به دنیا آمد. پدرش یوسف اعتصامی آشتیانی (اعتصام الملک) از رجال نامی و نویسندگان و مترجمان مشهور اواخر دورهٔ قاجار بود. در کودکی با خانواده به تهران آمد. پایان‌نامهٔ تحصیلی خود را از مدرسهٔ آمریکایی تهران گرفت و در همانجا شروع به تدریس کرد. پیوند زناشویی وی با پسر عمویش بیش از دو و نیم ماه دوام نداشت. وی پس از جدایی از همسر، مدتی کتابدار کتابخانهٔ دانشسرای عالی بود. دیوان اشعار وی بالغ بر ۲۵۰۰ بیت است. وی در فروردین ۱۳۲۰ شمسی به علت ابتلا به حصبه درگذشت و در قم به خاک سپرده شد.
آثار پروین اعتصامی
شعرهای پروین اعتصامی
- شمارهٔ ۵۷ - دزد خانه — حکایت کرد سرهنگی به کسری
- شمارهٔ ۶۲ - دو همراز — در آبگیر، سحرگاه بط به ماهی گفت
- شمارهٔ ۵۸ - دزد و قاضی — برد دزدی را سوی قاضی عسس
- شمارهٔ ۵۹ - دکان ریا — این‌چنین خواندم که روزی روبهی
- شمارهٔ ۵۵ - درخت بی بر — آن قصه شنیدید که در باغ، یکی روز
- شمارهٔ ۶۱ - دو همدرد — بلبلی گفت به کُنج قفسی
- شمارهٔ ۵۶ - دریای نور — بالماس میزد چکش زرگری
- شمارهٔ ۶۰ - دو محضر — قاضی کشمر ز محضر، شامگاه
- شمارهٔ ۷۰ - رنج نخست — خلید خار درشتی بپای طفلی خرد
- شمارهٔ ۶۸ - راه دل — ای که عمریست راه پیمائی
- شمارهٔ ۶۳ - دیدن و نادیدن — شبی بمردمک چشم، طعنه زد مژگان
- شمارهٔ ۶۶ - ذره — شنیده‌اید که روزی بچشمهٔ خورشید
- شمارهٔ ۶۵ - دیوانه و زنجیر — گفت با زنجیر، در زندان شبی دیوانه‌ای
- شمارهٔ ۶۴ - دیده و دل — شکایت کرد روزی دیده با دل
- شمارهٔ ۶۷ - ذره و خفاش — در آنساعت که چشم روز میخفت
- شمارهٔ ۶۹ - رفوی وقت — گفت سوزن با رفوگر وقت شام
- شمارهٔ ۷۶ - سپید و سیاه — کبوتری، سحر اندر هوای پروازی
- شمارهٔ ۷۷ - سختی و سختی‌ها — نهفتن به عمری غمِ آشکاری
- شمارهٔ ۷۴ - روش آفرینش — سخن گفت با خویش، دلوی بنخوت
- شمارهٔ ۷۲ - روح آزاد — تو چو زری، ای روان تابناک
- شمارهٔ ۷۳ - روح آزرده — به شکوه گفت جوانی فقیر با پیری
- شمارهٔ ۷۸ - سرنوشت — به جغد گفت شبانگاه طوطی از سرِ خشم
- شمارهٔ ۷۵ - زاهد خودبین — آن نشنیدید که در شیروان
- شمارهٔ ۷۱ - روباه نفس — ز قلعه، ماکیانی شد به دیوار