پروین اعتصامی
زاده ۱۳۲۴ – درگذشته ۱۳۶۰ هجری قمری، تبریز
زندگی‌نامهٔ پروین اعتصامی
رخشندهٔ اعتصامی معروف به پروین اعتصامی در ۲۵ اسفند ۱۲۸۵ خورشیدی در شهر تبریز به دنیا آمد. پدرش یوسف اعتصامی آشتیانی (اعتصام الملک) از رجال نامی و نویسندگان و مترجمان مشهور اواخر دورهٔ قاجار بود. در کودکی با خانواده به تهران آمد. پایان‌نامهٔ تحصیلی خود را از مدرسهٔ آمریکایی تهران گرفت و در همانجا شروع به تدریس کرد. پیوند زناشویی وی با پسر عمویش بیش از دو و نیم ماه دوام نداشت. وی پس از جدایی از همسر، مدتی کتابدار کتابخانهٔ دانشسرای عالی بود. دیوان اشعار وی بالغ بر ۲۵۰۰ بیت است. وی در فروردین ۱۳۲۰ شمسی به علت ابتلا به حصبه درگذشت و در قم به خاک سپرده شد.
آثار پروین اعتصامی
شعرهای پروین اعتصامی
- شمارهٔ ۸۰ - سر و سنگ — نهان کرد دیوانه در جیب، سنگی
- شمارهٔ ۸۳ - سیه روی — بکنج مطبخ تاریک، تابه گفت به دیگ
- شمارهٔ ۸۲ - سفر اشک — اشک طرف دیده را گردید و رفت
- شمارهٔ ۸۴ - شاهد و شمع — شاهدی گفت بشمعی کامشب
- شمارهٔ ۸۶ - شباویز — چو رنگ از رخ روز، پرواز کرد
- شمارهٔ ۸۵ - شب — شباهنگام، کاین فیروزه گلشن
- شمارهٔ ۷۹ - سرود خارکن — به صحرا، سرود اینچنین خارکن
- شمارهٔ ۸۱ - سعی و عمل — براهی در، سلیمان دید موری
- شمارهٔ ۹۳ - صاف و دُرد — غنچه‌ای گفت به پژمرده گلی
- شمارهٔ ۸۷ - شرط نیکنامی — نیکنامی نباشد، از ره عجب
- شمارهٔ ۸۸ - شکایت پیرزن — روز شکار، پیرزنی با قباد گفت
- شمارهٔ ۹۱ - شوق برابری — نارونی بود به هندوستان
- شمارهٔ ۹۰ - شکنج روح — بزندان تاریک، در بند سخت
- شمارهٔ ۸۹ - شکسته — با بنفشه، لاله گفت ای بیخبر
- شمارهٔ ۹۴ - صید پریشان — شنیدم بود در دامان راغی
- شمارهٔ ۹۲ - صاعقهٔ ما، ستم اغنیاست — برزگری پند به فرزند داد
- شمارهٔ ۱۰۰ - عیبجو — زاغی به طرف باغ، به طاووس طعنه زد
- شمارهٔ ۹۹ - عهد خونین — به بامِ قلعه‌ای، بازِ شکاری
- شمارهٔ ۹۸ - عمر گل — سحرگه، غنچه‌ای در طرف گلزار
- شمارهٔ ۹۷ - عشق حق — عاقلی، دیوانه‌ای را داد پند
- شمارهٔ ۹۶ - طوطی و شکر — تاجری در کشور هندوستان
- شمارهٔ ۱۰۱ - غرور نیکبختان — ز دامی دید گنجشگی همائی
- شمارهٔ ۱۰۲ - فرشتهٔ انس — در آن سرای که زن نیست، انس و شفقت نیست
- شمارهٔ ۹۵ - طفل یتیم — کودکی کوزه‌ای شکست و گریست