پروین اعتصامی
زاده ۱۳۲۴ – درگذشته ۱۳۶۰ هجری قمری، تبریز
زندگی‌نامهٔ پروین اعتصامی
رخشندهٔ اعتصامی معروف به پروین اعتصامی در ۲۵ اسفند ۱۲۸۵ خورشیدی در شهر تبریز به دنیا آمد. پدرش یوسف اعتصامی آشتیانی (اعتصام الملک) از رجال نامی و نویسندگان و مترجمان مشهور اواخر دورهٔ قاجار بود. در کودکی با خانواده به تهران آمد. پایان‌نامهٔ تحصیلی خود را از مدرسهٔ آمریکایی تهران گرفت و در همانجا شروع به تدریس کرد. پیوند زناشویی وی با پسر عمویش بیش از دو و نیم ماه دوام نداشت. وی پس از جدایی از همسر، مدتی کتابدار کتابخانهٔ دانشسرای عالی بود. دیوان اشعار وی بالغ بر ۲۵۰۰ بیت است. وی در فروردین ۱۳۲۰ شمسی به علت ابتلا به حصبه درگذشت و در قم به خاک سپرده شد.
آثار پروین اعتصامی
شعرهای پروین اعتصامی
- شمارهٔ ۱۲۸ - گل پنهان — نهفت چهره گلی زیر برگ و بلبل گفت
- شمارهٔ ۱۲۷ - گل پژمرده — صبحدم، صاحبدلی در گلشنی
- شمارهٔ ۱۳۳ - گل و شبنم — گلی، خندید در باغی سحرگاه
- شمارهٔ ۱۳۰ - گل سرخ — گل سرخ، روزی ز گرما فسرد
- شمارهٔ ۱۳۲ - گل و خاک — صبحدم، تازه گلی خودبین گفت
- شمارهٔ ۱۳۴ - گلهٔ بیجا — گفت گرگی با سگی، دور از رمه
- شمارهٔ ۱۳۱ - گل و خار — در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خار
- شمارهٔ ۱۲۹ - گل خودرو — بطرف گلشنی، در نوبهاری
- شمارهٔ ۱۴۱ - مرغ زیرک — یکی مرغ زیرک، ز کوتاه بامی
- شمارهٔ ۱۳۷ - گوهر اشک — آن نشنیدید که یک قطره اشک
- شمارهٔ ۱۴۰ - مادر دوراندیش — با مرغکان خویش، چنین گفت ماکیان
- شمارهٔ ۱۳۵ - گنج ایمن — نهاد کودک خردی بسر، ز گل تاجی
- شمارهٔ ۱۴۲ - مست و هشیار — محتسب، مستی به ره دید و گریبانش گرفت
- شمارهٔ ۱۳۹ - لطف حق — مادر موسی، چو موسی را به نیل
- شمارهٔ ۱۳۸ - گوهر و سنگ — شنیدستم که اندر معدنی تنگ
- شمارهٔ ۱۳۶ - گنج درویش — دزد عیاری، بفکر دستبرد
- شمارهٔ ۱۴۸ - ناتوان — جوانی چنین گفت روزی به پیری
- شمارهٔ ۱۴۴ - مناظره — شنیده‌اید میان دو قطره خون چه گذشت
- شمارهٔ ۱۴۹ - نامه به نوشیروان — بزرگمهر، به نوشین‌روان نوشت که خلق
- شمارهٔ ۱۵۰ - نشان آزادگی — به سوزنی ز ره شکوه گفت پیرهنی
- شمارهٔ ۱۴۷ - نا اهل — نوگلی، روزی ز شورستان دمید
- شمارهٔ ۱۴۳ - معمار نادان — دید موری طاسک لغزنده‌ای
- شمارهٔ ۱۴۶ - نا آزموده — قاضی بغداد، شد بیمار سخت
- شمارهٔ ۱۴۵ - مور و مار — با مور گفت مار، سحرگه بمرغزار