پروین اعتصامی
زاده ۱۳۲۴ – درگذشته ۱۳۶۰ هجری قمری، تبریز
زندگی‌نامهٔ پروین اعتصامی
رخشندهٔ اعتصامی معروف به پروین اعتصامی در ۲۵ اسفند ۱۲۸۵ خورشیدی در شهر تبریز به دنیا آمد. پدرش یوسف اعتصامی آشتیانی (اعتصام الملک) از رجال نامی و نویسندگان و مترجمان مشهور اواخر دورهٔ قاجار بود. در کودکی با خانواده به تهران آمد. پایان‌نامهٔ تحصیلی خود را از مدرسهٔ آمریکایی تهران گرفت و در همانجا شروع به تدریس کرد. پیوند زناشویی وی با پسر عمویش بیش از دو و نیم ماه دوام نداشت. وی پس از جدایی از همسر، مدتی کتابدار کتابخانهٔ دانشسرای عالی بود. دیوان اشعار وی بالغ بر ۲۵۰۰ بیت است. وی در فروردین ۱۳۲۰ شمسی به علت ابتلا به حصبه درگذشت و در قم به خاک سپرده شد.
آثار پروین اعتصامی
شعرهای پروین اعتصامی
- شمارهٔ ۱۵۵ - نکوهش بیجا — سیر یک روز طعنه زد به پیاز
- شمارهٔ ۱۵۷ - نکوهش نکوهیده — جُعل پیر گفت با انگشت
- شمارهٔ ۱۵۸ - نوروز — سپیده‌دم، نسیمی روح‌پرور
- شمارهٔ ۱۵۱ - نغمهٔ خوشه‌چین — از درد پای، پیرزنی ناله کرد زار
- شمارهٔ ۱۵۶ - نکوهش بی‌خبران — همای دید سوی ماکیان بقلعه و گفت
- شمارهٔ ۱۵۴ - نکته‌ای چند — هر که با پاکدلان، صبح و مسا‌یی دارد
- شمارهٔ ۱۵۲ - نغمهٔ رفوگر — شب شد و پیرِ رفوگر ناله کرد
- شمارهٔ ۱۵۳ - نغمهٔ صبح — صبح آمد و مرغ صبحگاهی
- شمارهٔ ۱۶۴ - قطعه — ای گل، تو ز جمعیت گلزار، چه دیدی
- شمارهٔ ۱۶۰ - نیکی دل — ای دل، اول قدم نیکدلان
- شمارهٔ ۱۵۹ - نهال آرزو — ای نهال آرزو، خوش زی که بار آورده‌ای
- شمارهٔ ۱۶۲ - همنشین ناهموار — آب نالید، وقت جوشیدن
- شمارهٔ ۱۶۱ - هرچه باداباد — گفت با خاک، صبحگاهی باد
- شمارهٔ ۱۶۳ - یاد یاران — ای جسم سیاه مومیائی
- شمارهٔ ۱۶۶ - این قطعه را برای سنگ مزار خودم سروده‌ام — اینکه خاک سیهش بالین است
- شمارهٔ ۱۶۵ - این قطعه را در تعزیت پدر بزرگوار خود سروده‌ام — پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجل
- شمارهٔ ۱۶۷ - قطعه — ما نیز در دیار حقیقت، توانگریم
- شمارهٔ ۱۶۹ - قطعه — گر شمع را ز شعله رهائی است آرزو
- شمارهٔ ۱۷۱ - بیت — خیال آشنائی بر دلم نگذشته بود اول
- شمارهٔ ۱۶۸ - قطعه مرد پندارند پروین را، چه برخی ز اهل فضل — از غبار فکر باطل، پاک باید داشت دل
- شمارهٔ ۱۷۲ - بیت — بکوش و دانشی آموز و پرتوی افکن
- شمارهٔ ۱۷۳ - بیت — دل پاکیزه، به کردار بد آلوده مکن
- شمارهٔ ۱۷۰ - قطعه — بی‌رنج، زین پیاله کسی می نمی‌خورد
- شمارهٔ ۱۷۴ - بیت — طائری کز آشیان، پرواز بهر آز کرد