مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۳۱۷۵ — کار به پیری و جوانیستی
- غزل شمارهٔ ۳۱۷۷ — آدمیی، آدمیی، آدمی
- غزل شمارهٔ ۳۱۷۶ — کردم با کان گهر آشتی
- غزل شمارهٔ ۳۱۷۸ — در دل من پردهٔ نو می‌زنی
- غزل شمارهٔ ۳۱۷۹ — این طریق دارهم یا سندی و سیدی
- غزل شمارهٔ ۳۱۸۱ — ما انصف ندمانی، لو انکر ادمانی
- غزل شمارهٔ ۳۱۸۰ — اخلائی! اخلائی! صفونی عند مولایی
- غزل شمارهٔ ۳۱۷۰ — ای که تو از عالم ما می‌روی
- غزل شمارهٔ ۳۱۷۳ — باده ده، ای ساقی هر متقی
- غزل شمارهٔ ۳۱۷۴ — صد دل و صد جان بدمی دادمی
- غزل شمارهٔ ۳۱۷۲ — ای که ازین تنگ قفس می‌پری
- غزل شمارهٔ ۳۱۷۱ — خشم مرو خواجه! پشیمان شوی
- غزل شمارهٔ ۳۱۸۳ — ای جان، چندان خوبی، نوباوهٔ یعقوبی
- غزل شمارهٔ ۳۱۸۸ — ادر کاسی و دعنی عن فنونی
- غزل شمارهٔ ۳۱۸۶ — بگو ای تازه رو، کم کن ملولی
- غزل شمارهٔ ۳۱۸۵ — عزیزی و کریم و لطف داری
- غزل شمارهٔ ۳۱۹۰ — سلب‌العشق فادی، حصل‌الیوم مرادی
- غزل شمارهٔ ۳۱۸۷ — اتی‌النیروز مسرورالجنان
- غزل شمارهٔ ۳۱۹۱ — کالی تَیشی آینو سوْای اَفَندی چَلَبی
- غزل شمارهٔ ۳۱۹۲ — لا یغرنک سد هوس عن رایی
- غزل شمارهٔ ۳۱۹۳ — غدرالعشق فزلت قدمی
- غزل شمارهٔ ۳۱۸۲ — بغداد همانست که دیدی و شنیدی
- غزل شمارهٔ ۳۱۸۹ — یا ساقی اسقنی براح
- غزل شمارهٔ ۳۱۸۴ — کسی کو را بود خلق خدایی