مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۲۰۳ — برو برو که نفورم ز عشق عارآمیز
- غزل شمارهٔ ۱۲۰۴ — عشق گزین عشق و در او کوکبه می‌ران و مترس
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۱ — ای روترش به پیشم بد گفته‌ای مرا پس
- غزل شمارهٔ ۱۲۰۲ — به آفتاب شهم گفت هین مکن این ناز
- غزل شمارهٔ ۱۲۰۹ — ای دل بی‌بهره از بهرام ترس
- غزل شمارهٔ ۱۲۰۸ — حال ما بی‌آن مه زیبا مپرس
- غزل شمارهٔ ۱۲۰۷ — نیم‌شب از عشق تا دانی چه می‌گوید خروس
- غزل شمارهٔ ۱۲۰۶ — سوی لبش هر آنک شد زخم خورد ز پیش و پس
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۰ — نیست در آخرزمان فریادرس
- غزل شمارهٔ ۱۲۰۵ — سیر نگشت جان من بس مکن و مگو که بس
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۲ — دست بنه بر دلم از غم دلبر مپرس
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۳ — ای سگ قصاب هجر خون مرا خوش بلیس
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۴ — بیا که دانه لطیفست رو ز دام مترس
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۱ — اگر گم گردد این بی‌دل از آن دلدار جوییدش
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۸ — ای شب خوش رو که توی مهتر و سالار حبش
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۵ — ریاضت نیست پیش ما همه لطفست و بخشایش
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۰ — دام دگر نهاده‌ام تا که مگر بگیرمش
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۲ — چه دارد در دل آن خواجه که می‌تابد ز رخسارش
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۳ — قرین مه دو مریخند و آن دو چشمت ای دلکش
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۴ — پریشان باد پیوسته دل از زلف پریشانش
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۵ — ای مستِ ماهِ رویِ تو استاره و گردون، خوش
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۶ — گر عاشقی از جان و دل جور و جفای یار کش
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۷ — الحذر از عشق حذر هر کی نشانی بودش
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۹ — یار نخواهم که بود بدخو و غمخوار و تُرش