مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۱۸۴ — بیا با تو مرا کارست امروز
- غزل شمارهٔ ۱۱۸۳ — اگر یئی دیر قارینداش یوخسا یاوز
- غزل شمارهٔ ۱۱۸۲ — تو چشم شیخ را دیدن میاموز
- غزل شمارهٔ ۱۱۸۰ — سیدی انی کلیل انت فی زی النهار
- غزل شمارهٔ ۱۱۷۹ — غره وجه سلبت قلب جمیع البشر
- غزل شمارهٔ ۱۱۸۱ — به سوی ما نگر چشمی برانداز
- غزل شمارهٔ ۱۱۸۷ — در این سرما سر ما داری امروز
- غزل شمارهٔ ۱۱۸۶ — چنان مستم چنان مستم من امروز
- غزل شمارهٔ ۱۱۸۸ — الا ای شمع گریان گرم می‌سوز
- غزل شمارهٔ ۱۱۸۹ — در این سرما سر ما داری امروز
- غزل شمارهٔ ۱۱۸۵ — چنان مستم چنان مستم من امروز
- غزل شمارهٔ ۱۱۷۸ — جاء الربیع و البطر زال الشتاء و الخطر
- غزل شمارهٔ ۱۱۹۱ — ماییم فداییان جانباز
- غزل شمارهٔ ۱۱۹۰ — ای خفته به یاد یار برخیز
- غزل شمارهٔ ۱۱۹۲ — برخیز و صبوح را برانگیز
- غزل شمارهٔ ۱۱۹۵ — سوی خانه خویش آمد عشق آن عاشق نواز
- غزل شمارهٔ ۱۱۹۳ — من از سخنان مهرانگیز
- غزل شمارهٔ ۱۱۹۶ — عاشقان را شد مسلم شب نشستن تا به روز
- غزل شمارهٔ ۱۱۹۹ — یا مکثر الدلال علی الخلق بالنشوز
- غزل شمارهٔ ۱۱۹۴ — گر نه‌ای دیوانه رو مر خویش را دیوانه ساز
- غزل شمارهٔ ۱۱۹۸ — سیمرغ کوه قاف رسیدن گرفت باز
- غزل شمارهٔ ۱۲۰۰ — ساقی روحانیان روح شدم خیز خیز
- غزل شمارهٔ ۱۱۹۷ — اگر آتش است یارت تو بُرو در او هَمی‌سوز
- غزل شمارهٔ ۱۲۰۱ — برای عاشق و دزدست شب فراخ و دراز