مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۲۵۱ — گر لب او شکند نرخ شکر می‌رسدش
- غزل شمارهٔ ۱۲۵۰ — به شکرخنده اگر می‌ببرد جان رسدش
- غزل شمارهٔ ۱۲۵۲ — آن که مه غاشیه زین چو غلامان کشدش
- غزل شمارهٔ ۱۲۵۳ — بر ملک نیست نهان حال دل و نیک و بدش
- غزل شمارهٔ ۱۲۵۶ — آنک جانش داده‌ای آن را مکش
- غزل شمارهٔ ۱۲۵۸ — آن مایی همچو ما دلشاد باش
- غزل شمارهٔ ۱۲۵۴ — من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش
- غزل شمارهٔ ۱۲۵۹ — عقل آمد عاشقا خود را بپوش
- غزل شمارهٔ ۱۲۵۷ — چون تو شادی بنده گو غمخوار باش
- غزل شمارهٔ ۱۲۶۰ — اندرآمد شاه شیرینان ترش
- غزل شمارهٔ ۱۲۶۱ — روی تو جان جانست از جان نهان مدارش
- غزل شمارهٔ ۱۲۵۵ — اندک اندک راه زد سیم و زرش
- غزل شمارهٔ ۱۲۶۷ — در عشق آتشینش آتش نخورده آتش
- غزل شمارهٔ ۱۲۶۸ — صد سال اگر گریزی و نایی بتا به پیش
- غزل شمارهٔ ۱۲۶۲ — گر جان به جز تو خواهد از خویش برکنیمش
- غزل شمارهٔ ۱۲۷۱ — باز درآمد طبیب از در رنجور خویش
- غزل شمارهٔ ۱۲۶۹ — آینه‌ام من آینه‌ام من تا که بدیدم روی چو ماهش
- غزل شمارهٔ ۱۲۶۵ — آن مه که هست گردون گردان و بی‌قرارش
- غزل شمارهٔ ۱۲۶۶ — روحیست بی‌نشان و ما غرقه در نشانش
- غزل شمارهٔ ۱۲۶۴ — می‌گفت چشم شوخش با طره سیاهش
- غزل شمارهٔ ۱۲۷۳ — ما به سلیمان خوشیم دیو و پری گو مباش
- غزل شمارهٔ ۱۲۷۲ — باز فرود آمدیم بر در سلطان خویش
- غزل شمارهٔ ۱۲۷۰ — مستی امروز من نیست چو مستی دوش
- غزل شمارهٔ ۱۲۶۳ — سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانش