مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۶ — آن یار ترش رو را این سوی کشانیدش
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۸ — ای یوسفِ مه‌رویان! ای جاه و جمالت خوش
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۹ — زلفی که به جان ارزد هر تار بشوریدش
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۰ — جانم به چه آرامد ای یار به آمیزش
- غزل شمارهٔ ۱۲۲۷ — رویش خوش و مویش خوش و‌آن طره جعد‌ینش
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۳ — درون ظلمتی می‌جو صفاتش
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۲ — هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۱ — وقتت خوش وقتت خوش حلوایی و شکرکش
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۵ — نگاری را که می‌جویم به جانش
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۶ — برفتم دی به پیشش سخت پرجوش
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۴ — قضا آمد شنو طبل نفیرش
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۷ — شنو پندی ز من ای یار خوش کیش
- غزل شمارهٔ ۱۲۴۰ — آن مطرب ما خوشست و چنگش
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۸ — امروز خوش است دل که تو دوش
- غزل شمارهٔ ۱۲۴۲ — گر لاش نمود راه قلاش
- غزل شمارهٔ ۱۲۴۳ — اندرآ ای اصل اصل شادمانی شاد باش
- غزل شمارهٔ ۱۲۳۹ — ای خواجه تو عاقلانه می‌باش
- غزل شمارهٔ ۱۲۴۱ — ما نعره به شب زنیم و خاموش
- غزل شمارهٔ ۱۲۴۵ — آنک بیرون از جهان بد در جهان آوردمش
- غزل شمارهٔ ۱۲۴۴ — ای سنایی گر نیابی یار یار خویش باش
- غزل شمارهٔ ۱۲۴۶ — دوش رفتم در میان مجلس سلطان خویش
- غزل شمارهٔ ۱۲۴۸ — ساقیا بی‌گه رسیدی می بده مردانه باش
- غزل شمارهٔ ۱۲۴۹ — شده‌ام سپند حسنت وطنم میان آتش
- غزل شمارهٔ ۱۲۴۷ — عارفان را شمع و شاهد نیست از بیرون خویش