مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۲۷۸ — یار درآمد ز باغ بیخود و سرمست دوش
- غزل شمارهٔ ۱۲۷۷ — خواجه غلط کرده‌ای در صفت یار خویش
- غزل شمارهٔ ۱۲۷۵ — چون بزند گردنم سجده کند گردنش
- غزل شمارهٔ ۱۲۷۴ — خواجه چرا کرده‌ای روی تو بر ما تُرُش
- غزل شمارهٔ ۱۲۷۹ — باز درآمد طبیب از در ایوب خویش
- غزل شمارهٔ ۱۲۸۲ — تمام اوست که فانی شدست آثارش
- غزل شمارهٔ ۱۲۸۳ — ندا رسید به عاشق ز عالم رازش
- غزل شمارهٔ ۱۲۸۱ — ز هدهدان تفکر چو دررسید نشانش
- غزل شمارهٔ ۱۲۸۵ — شکست نرخ شکر را بتم به روی ترش
- غزل شمارهٔ ۱۲۸۴ — سری برآر که تا ما رویم بر سر عیش
- غزل شمارهٔ ۱۲۷۶ — باز درآمد ز راه بیخود و سرمست دوش
- غزل شمارهٔ ۱۲۸۰ — جان من‌ست او هی مزنیدش
- غزل شمارهٔ ۱۲۸۸ — چو رو نمود به منصور وصل دلدارش
- غزل شمارهٔ ۱۲۹۳ — علی الله ای مسلمانان از آن هجران پرآتش
- غزل شمارهٔ ۱۲۹۲ — آمد آن خواجه سیماترش
- غزل شمارهٔ ۱۲۹۱ — توبه من درست نیست خموش
- غزل شمارهٔ ۱۲۹۰ — مست گشتم ز ذوق دشنامش
- غزل شمارهٔ ۱۲۸۹ — دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش
- غزل شمارهٔ ۱۲۹۶ — بیا بیا که توی جان جان جان سماع
- غزل شمارهٔ ۱۲۹۴ — کل عقل بوصلکم مدهش
- غزل شمارهٔ ۱۲۹۵ — بیا بیا که توی جان جان جان سماع
- غزل شمارهٔ ۱۲۹۷ — مدارم یک زمان از کار فارغ
- غزل شمارهٔ ۱۲۸۶ — شنو ز سینه ترنگاترنگ آوازش
- غزل شمارهٔ ۱۲۸۷ — مباد با کس دیگر ثنا و دشنامش