مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۳ — چگونه برنپرد جان چو از جناب جلال
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۶ — اگر درآید ناگه صنم زهی اقبال
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۵ — دو چشم اگر بگشادی به آفتاب وصال
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۷ — سوی آن سلطان خوبان الرحیل
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۴ — تو را سعادت بادا در آن جمال و جلال
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۷ — پیام کرد مرا بامداد بحر عسل
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۶ — رفت عمرم در سر سودای دل
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۱ — شد پی این لولیان در حرم ذوالجلال
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۲ — چند از این قیل و قال عشق پرست و ببال
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۰ — چشم تو با چشم من هر دم بی‌قیل و قال
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۹ — تا نزند آفتاب خیمه نور جلال
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۸ — امروز روز شادی و امسال سال گل
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۳ — کجکنن اغلن اودیا کلکل
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۹ — تعال یا مدد العیش و السرور تعال
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۰ — باده ده ای ساقی جان باده بی‌درد و دغل
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۱ — عمرک یا واحدا فی درجات الکمال
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۲ — لجکنن اغلن هی بزه کلکل
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۴ — ایها النور فی الفؤاد تعال
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۷ — رشاء العشق حبیبی لشرود و مضل
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۸ — عمرک یا واحدا فی درجات الکمال
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۶ — یا بدیع الحسن قد اوضحت بالبلبال بال
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۵ — یا منیر البدر قد اوضحت بالبلبال بال
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۹ — ز خود شدم ز جمال پر از صفا ای دل
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۸ — به گوش دل پنهانی بگفت رحمت کل