مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۸۲۸ — باز نگار می کشد چون شتران مهار من
- غزل شمارهٔ ۱۸۳۲ — مانده شده‌ست گوش من از پی انتظار آن
- غزل شمارهٔ ۱۸۳۰ — تا تو حریف من شدی ای مه دلستان من
- غزل شمارهٔ ۱۸۳۳ — آمده‌ام به عذر تو ای طرب و قرار جان
- غزل شمارهٔ ۱۸۳۴ — عید نمای عید را ای تو هلال عید من
- غزل شمارهٔ ۱۸۳۱ — رازِ تو فاش می‌کنم صبر نماند بیش از این
- غزل شمارهٔ ۱۸۳۶ — باز بهار می کشد زندگی از بهار من
- غزل شمارهٔ ۱۸۲۶ — هر کِی ز حور پرسدت، رخ بنما که «همچنین»
- غزل شمارهٔ ۱۸۳۷ — یا رب من بدانمی‌چیست مراد یار من
- غزل شمارهٔ ۱۸۳۵ — گرم درآ و دم مده ساقی بردبار من
- غزل شمارهٔ ۱۸۲۹ — گفتم دوش عشق را ای تو قرین و یار من
- غزل شمارهٔ ۱۸۲۷ — دوش چه خورده‌ای دلا؟ راست بگو نهان مکن
- غزل شمارهٔ ۱۸۴۹ — چرا کوشد مسلمان در مسلمان را فریبیدن
- غزل شمارهٔ ۱۸۴۲ — چهره شرمگین تو بستد شرمگان من
- غزل شمارهٔ ۱۸۴۱ — تا چه خیال بسته‌ای ای بت بدگمان من
- غزل شمارهٔ ۱۸۳۸ — چند گریزی ای قمر هر طرفی ز کوی من
- غزل شمارهٔ ۱۸۴۴ — مرا در دل همی‌آید که من دل را کنم قربان
- غزل شمارهٔ ۱۸۴۳ — دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو نهان مکن
- غزل شمارهٔ ۱۸۴۰ — مطرب خوش نوای من عشق نواز همچنین
- غزل شمارهٔ ۱۸۴۸ — چه باشد پیشه عاشق به جز دیوانگی کردن
- غزل شمارهٔ ۱۸۴۶ — حرام است ای مسلمانان از این خانه برون رفتن
- غزل شمارهٔ ۱۸۳۹ — واقعه‌ای بدیده‌ام لایق لطف و آفرین
- غزل شمارهٔ ۱۸۴۵ — عدو توبه و صبرم مرا امروز ناگاهان
- غزل شمارهٔ ۱۸۴۷ — خرامان می‌روی در دل، چراغ‌افروز جان و تن