مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۱۸۷۴ — از آتش روی خود اندر دلم آتش زن
- غزل شمارهٔ ۱۸۷۸ — من گوش کشان گشتم از لیلی و از مجنون
- غزل شمارهٔ ۱۸۷۷ — ای دل چو نمی‌گردد در شرح زبان من
- غزل شمارهٔ ۱۸۸۳ — بی او نتوان رفتن بی‌او نتوان گفتن
- غزل شمارهٔ ۱۸۸۰ — در زیر نقاب شب این زنگیکان را بین
- غزل شمارهٔ ۱۸۸۲ — آن کس که تو را بیند وانگه نظرش بر تن
- غزل شمارهٔ ۱۸۸۴ — آن ساعد سیمین را در گردن ما افکن
- غزل شمارهٔ ۱۸۷۹ — آرایش باغ آمد این روی چه روی است این
- غزل شمارهٔ ۱۸۸۱ — از چشمه جان ره شد در خانه هر مسکین
- غزل شمارهٔ ۱۸۷۶ — بی جا شو در وحدت در عین فنا جا کن
- غزل شمارهٔ ۱۸۷۵ — ای یار مقامردل پیش آ و دمی کم زن
- غزل شمارهٔ ۱۸۸۵ — ای سرده صد سودا دستار چنین می کن
- غزل شمارهٔ ۱۸۹۲ — هر شب که بود قاعده سفره نهادن
- غزل شمارهٔ ۱۸۸۶ — نی نی به از این باید با دوست وفا کردن
- غزل شمارهٔ ۱۸۸۹ — دل دل دل تو دل مرا مرنجان
- غزل شمارهٔ ۱۸۸۷ — گرت هست سر ما سر و ریش بجنبان
- غزل شمارهٔ ۱۸۸۸ — بیا بوسه به چند است از آن لعل مثمن
- غزل شمارهٔ ۱۸۹۰ — با روی تو کفر است به معنی نگریدن
- غزل شمارهٔ ۱۸۹۴ — گر زانک ملولی ز من ای فتنه حوران
- غزل شمارهٔ ۱۸۹۷ — در این دم همدمی آمد خمش کن
- غزل شمارهٔ ۱۸۹۳ — صد گوش نوم باز شد از راز شنودن
- غزل شمارهٔ ۱۸۹۵ — بفریفتیم دوش و پرندوش به دستان
- غزل شمارهٔ ۱۸۹۱ — ما دست تو را خواجه بخواهیم کشیدن
- غزل شمارهٔ ۱۸۹۶ — نشاید از تو چندین جور کردن