صامت بروجردی

زندگی‌نامهٔ صامت بروجردی

میرزا محمد باقر صامت بروجردی معروف به صامت بروجردی و متخلص به صامت (۱۲۶۳-۱۳۳۳ قمری تولد و وفات در بروجرد)، یکی از شاعران مذهبی و مدیحه سرایان قرن سیزدهم و چهاردهم ایران است. بیشتر آثار صامت بروجردی را مرثیه‌های مذهبی در ستایش امامان شیعه و نیز نوحه‌ها و اشعاری در توصیف عاشورا تشکیل می‌دهد. دیوان وی مشتمل بر انواع شعرها مانند غزل، قصیده و رباعی است. وی همچنین اشعار مذهبی در قالب بحر طویل دارد. شعرها و نوحه‌های صامت هنوز هم در سوگواریها و مراسم بزرگداشت حادثه عاشورا خوانده می‌شوند. وی که فن شعر را از میرزا عبدالمجید نوایی فرا گرفت، از راه سقط فروشی در بازارچه حاج سهرابی (ظهرابی) بروجرد امرار معاش می‌کرد و در کنار آن به کارهای ذوقی می‌پرداخت. صامت در روز پنجشنبه شانزدهم ماه محرم سال ۱۳۳۳ قمری در بروجرد درگذشت و در گورستانی در کوی صوفیان به خاک سپرده شد. این محوطه امروزه به نام این شاعر «صامتیه» نامیده می‌شود. دیوان صامت بروجردی (موسوم به ریاض الشهاده) به زحمت آقای سید صادق هاشمی برای گنجور ارسال شده است.

آثار صامت بروجردی

صامت بروجردی

شعرهای صامت بروجردی

شمارهٔ ۲۲ — هر که اندر پی غمخواری مردم نشود
شمارهٔ ۲۳ — دنیا به کسی خط امانی نسپرد
شمارهٔ ۲۴ — هر کس که در این دار فنا منزل کرد
شمارهٔ ۲۱ — هر کس به جهان رسید کشتی بنهاد
شمارهٔ ۲۵ — آن قوم کز الفت جهان خرسندند
شمارهٔ ۲۰ — تا میل دل از مهر جهان کم نشود
شمارهٔ ۱۹ — هر دل غم عشق را نگهدار بود
شمارهٔ ۲۶ — تا لعل نبخشی به تو گوهر ندهند
شمارهٔ ۲۹ — چون تیر که از کمان هوادار شود
شمارهٔ ۳۱ — در سایه رحمت تو تا جا دارم
شمارهٔ ۳۳ — هر چند ز غم چهره کاهی دارم
شمارهٔ ۳۲ — ای راه‌نمای خلق گم شد راهم
شمارهٔ ۳۴ — من نامده‌ام که جان ز میدان ببرم
شمارهٔ ۲۸ — افسوس که اولاد علی زار شدند
شمارهٔ ۲۷ — صد شکر که دفترم به پایان آمد
شمارهٔ ۳۰ — ز ابنای زمانه آنچنان رنجیدم
شمارهٔ ۳۹ — یا رب اگر از اهل گناهم چه کنم
شمارهٔ ۴۱ — هر چند تلاش کردم اندر ثقلین
شمارهٔ ۳۷ — نه کار بدین و نه به ایمان دارم
شمارهٔ ۴۰ — گر لقمه نان شود به یکصد تومان
شمارهٔ ۳۵ — هر چند ز معصیت گران شد بارم
شمارهٔ ۳۸ — یا رب خجل از نعمت و احسان توام
شمارهٔ ۳۶ — نه غزه به طاعت و نه ننگ و نامم
شمارهٔ ۴۲ — هرچند که بر غمم سبب گشت حسین