شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- رباعی شمارهٔ ۲۴۴ — زان باده نخورده ام که هشیار شوم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۵ — ملک و ملکوت و جسم و جانند به هم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۶ — پای چپ و راست دردمندند به هم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۷ — این اسم غنی و اول و آخر هم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۸ — سمع و بصر و لسان و دست و پایم
- رباعی شمارهٔ ۲۵۰ — از دُردی درد ما دوا یافته ایم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۳ — این درد همیشه من دوا می بینم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۹ — تا آتش عشق او برافروخته ایم
- رباعی شمارهٔ ۲۵۱ — در دور قمر چو ماه پیدا شده ایم
- رباعی شمارهٔ ۲۵۲ — گرچه زخمی رسیده است بر پایم
- رباعی شمارهٔ ۲۵۳ — در کوی مغان مست و خراب افتادیم
- رباعی شمارهٔ ۲۵۵ — مانندهٔ گرد ، گرد مأوا گردیم
- رباعی شمارهٔ ۲۵۶ — در کتم عدم سریر شاهی داریم
- رباعی شمارهٔ ۲۵۴ — در کوی خرابات خراب افتادیم
- رباعی شمارهٔ ۲۵۷ — یک جو غم ایام نداریم خوشیم
- رباعی شمارهٔ ۲۵۸ — توحید به توحید نکو می دانیم
- رباعی شمارهٔ ۲۶۲ — ای خواجه به جامهٔ کسان ناز مکن
- رباعی شمارهٔ ۲۶۰ — از لوح وجود بخوان تو حافظ قرآن
- رباعی شمارهٔ ۲۶۳ — در هر نفسی کسب کمالی می کن
- رباعی شمارهٔ ۲۶۵ — دل مغز حقیقت است تن پوست ببین
- رباعی شمارهٔ ۲۶۱ — مائیم ز خود وجود پرداختگان
- رباعی شمارهٔ ۲۶۴ — گفتم شاهم گفت که از دولت من
- رباعی شمارهٔ ۲۶۶ — در سایهٔ او تو آفتابش می بین
- رباعی شمارهٔ ۲۵۹ — عمری است که زنده به حیات اویم