شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- رباعی شمارهٔ ۲۰۲ — در مجلس انس همدمی یافته ایم
- رباعی شمارهٔ ۲۰۰ — تا ما نظر از اهل نظر یافته ایم
- رباعی شمارهٔ ۲۰۱ — ما یافته ایم آنچه ما یافته ایم
- رباعی شمارهٔ ۱۹۵ — رفتم به خرابات و خراب افتادم
- رباعی شمارهٔ ۱۹۶ — جان و دل خود فدای جانان کردم
- رباعی شمارهٔ ۱۹۷ — در کوی مغان مست و خراب افتادم
- رباعی شمارهٔ ۱۹۸ — در کوی خرابات خراب افتادیم
- رباعی شمارهٔ ۱۹۹ — در کنج فنا گنج بقا یافته ایم
- رباعی شمارهٔ ۲۰۷ — تا تیغ به عشق از نیام آخته ام
- رباعی شمارهٔ ۲۰۹ — شاها نظری کن که فقیران توییم
- رباعی شمارهٔ ۲۰۸ — تا آتش عشق او بر افروخته ایم
- رباعی شمارهٔ ۲۰۴ — من در ره عشق جان و دل باخته ام
- رباعی شمارهٔ ۲۰۵ — تا مرکب عشق درمیان تاخته ام
- رباعی شمارهٔ ۲۰۳ — تا خانهٔ دل خلوت او ساخته ام
- رباعی شمارهٔ ۲۱۰ — ما سوخته ایم و بارها سوخته ایم
- رباعی شمارهٔ ۲۰۶ — شهبازم و شاهباز بشناخته ام
- رباعی شمارهٔ ۲۱۷ — جوهر آبست و گوهرش دُر یتیم
- رباعی شمارهٔ ۲۱۱ — هم جام جهان نمای عالم مائیم
- رباعی شمارهٔ ۲۱۸ — در کتم عدم سریر شاهی داریم
- رباعی شمارهٔ ۲۱۲ — آن صورت الطاف الهی مائیم
- رباعی شمارهٔ ۲۱۴ — ما درویشیم پادشاهی بخشیم
- رباعی شمارهٔ ۲۱۵ — در کتم عدم قلندر چالاکیم
- رباعی شمارهٔ ۲۱۶ — او جمع همه همه تفاصیل وئیم
- رباعی شمارهٔ ۲۱۳ — انگشت زنان بر در جانان رفتیم