شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- رباعی شمارهٔ ۲۱۹ — والله به خدا که ما خدا می دانیم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۱ — ما عادت خود بهانه جوئی نکنیم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۰ — ما محرم راز حضرت سلطانیم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۲ — در نهصد و نه من دو قران می بینم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۴ — ما جمله حروف عالیاتیم مدام
- رباعی شمارهٔ ۲۲۳ — تا صورت او در آینه می بینم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۵ — ترکیب بدن که چار حرف است مدام
- رباعی شمارهٔ ۲۲۶ — در عالم عشق منزلی ساخته‌ام
- رباعی شمارهٔ ۲۲۷ — روبند به روی همچو مه بسته بتم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۸ — دل در سر زلف دلستانش بستم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۰ — رفتم به خرابات و خراب افتادم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۱ — بر خاک درش مست و خراب افتادم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۲ — با شمع رخش دمی چو دمساز شدم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۹ — حمام شدم به گوشه ای بنشستم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۳ — در کوی خرابات حضوری دارم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۴ — گویی که توکل و رضایی دارم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۵ — هر آینه ای که آید اندر نظرم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۶ — تا جان دارم به می خوری می کوشم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۰ — در خلوت دل یار نهان می بینم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۱ — گر صوفی صفهٔ صفا را بینم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۹ — هر گه که دل از خلق جدا می بینم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۷ — تا جان باشد به می خوری می کوشم
- رباعی شمارهٔ ۲۴۲ — در ذات همه جلال او می بینم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۸ — گفتم چه کنم که می گو چه کنم