ابوالحسن فراهانی
درگذشته ۱۰۴۰ هجری قمری
زندگی‌نامهٔ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان در آمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار ابوالحسن فراهانی
شعرهای ابوالحسن فراهانی
- شمارهٔ ۵۳ — بنشست دلم عمری چون گرد به راه او
- شمارهٔ ۵۵ — تا کی کنی آزار من زار شکسته
- شمارهٔ ۵۴ — تا به گلشن رفته ای بلبل به فریاد آمده
- شمارهٔ ۵۲ — خرّم آن ساعت که نوسازد دلم پیمان تو
- شمارهٔ ۵۰ — من گرفتم آفتاب از چارسو آید برون
- شمارهٔ ۵۱ — گرچه در آینه ممکن نبود جان دیدن
- شمارهٔ ۴۸ — مرا بیگانه ای بیگانه میگرداند از یاران
- شمارهٔ ۴۹ — دگر بر گریه قادر نیست چشم اشکبار من
- شمارهٔ ۵۶ — خوشا روزی که یادی از من آواره می‌کردی
- شمارهٔ ۶۱ — آفت صد دودمانی آتش صدخرمنی
- شمارهٔ ۵۷ — گفتگویت می‌دهد یاد از عتاب تازه‌ای
- شمارهٔ ۶۰ — خوشم که با لب او آشنا نشد سخنی
- شمارهٔ ۵۹ — تو چون هرگز غمی از خاطرم بیرون نمی‌کردی
- شمارهٔ ۵۸ — می‌خورم می از برای گریهٔ مستانه‌ای
- شمارهٔ ۲ — رغبت به استخوان کسی کم کند سگش
- شمارهٔ ۱ — ای خداوندی که پیر چرخ با چندین چراغ
- شمارهٔ ۳ — هرگز نبرد خاطر خوش ره به سوی ما
- شمارهٔ ۸ — صاحبا شد مدتی تا شاهدان فکرتت
- شمارهٔ ۱۰ — وسواسی نظیر تو ای شیخ ساخته
- شمارهٔ ۴ — خسرو ارباب دانش سرو اهل هنر
- شمارهٔ ۹ — خواجه آمد از سفر رفتم به قصد دیدنش
- شمارهٔ ۷ — ای افصح زمانه فصیحی که عقل کل
- شمارهٔ ۶ — ای سیدی که نور سیادت ز روی تو
- شمارهٔ ۵ — سرور ارباب همت خسرو اهل هنر