ابوالحسن فراهانی
درگذشته ۱۰۴۰ هجری قمری
زندگی‌نامهٔ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان در آمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار ابوالحسن فراهانی
شعرهای ابوالحسن فراهانی
- شمارهٔ ۲۵ — من آن چه می کشم از جور چرخ مینایی
- شمارهٔ ۲ — محنتی هر ساعت از تو پیش می آید مرا
- شمارهٔ ۴ — از آن در سینه دارم دل که باشد درد و داغ آنجا
- شمارهٔ ۳ — مخواه از دوستان ای دوست عذر کم‌نگاهی را
- شمارهٔ ۵ — ز گریه منع مکن دیده پر آب مرا
- شمارهٔ ۶ — بهر قتلم یک نفس بس نرگس جانانه را
- شمارهٔ ۱ — چشم ترم به آب رسانیده آب را
- شمارهٔ ۷ — چون گرم گریه کردم چشم گهرفشان را
- شمارهٔ ۱۳ — منت ایزد را که سودای توام از سر نرفت
- شمارهٔ ۱۴ — ز یار شکوه عاشق به کفر نزدیک است
- شمارهٔ ۹ — مرا کناره ی جویی و یک سبوی شراب
- شمارهٔ ۱۱ — بی‌گل روی تو بر ما جام صهبا آتش است
- شمارهٔ ۱۲ — تار زلفت گر چو بخت تار با ما یار نیست
- شمارهٔ ۱۵ — گرنه دلجویی نمودی قامت دلجوی دوست
- شمارهٔ ۱۰ — عشق گل گر آشکارا کرد بلبل باک نیست
- شمارهٔ ۸ — سوختم ترسم که رویش دیده باشد بی نقاب
- شمارهٔ ۱۹ — یار شادان رفت و با خود جان ناشادم نبرد
- شمارهٔ ۲۰ — مطلب هرکس که بینی مالی و جاهی بود
- شمارهٔ ۲۱ — اگر خاک سر کویش که بر خونم شرف دارد
- شمارهٔ ۱۸ — ز ضعف تن مژه‌ام را به هم رسیدن نیست
- شمارهٔ ۱۷ — لب ز کوثر تر نمی‌سازیم ما تا آتش است
- شمارهٔ ۲۳ — تابم به تن از طرهٔ پیچان تو افتاد
- شمارهٔ ۲۲ — مرا لب‌های آتشناک آن جانانه می‌سوزد
- شمارهٔ ۱۶ — نسبتی محراب ابرو را به هر محراب نیست