ابوالحسن فراهانی
درگذشته ۱۰۴۰ هجری قمری
زندگی‌نامهٔ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان در آمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار ابوالحسن فراهانی
شعرهای ابوالحسن فراهانی
- شمارهٔ ۲۹ — به افسون بخت من چین از جبین یار نگشاید
- شمارهٔ ۲۸ — در سینه ای که عشق درآمد هوس نماند
- شمارهٔ ۲۴ — نمی‌خواهم کسی با نازنین من سخن گوید
- شمارهٔ ۳۰ — دیوار و در آلوده به خون جگرم کرد
- شمارهٔ ۲۶ — دل به چین زلف بندم چین ابرو چون بپاید
- شمارهٔ ۲۵ — چو از کنار من آن غمگسار برخیزد
- شمارهٔ ۲۷ — دوزم شکاف سینه چو دل جلوه گاه کرد
- شمارهٔ ۳۱ — دردا که یار بر سر لطف نهان نماند
- شمارهٔ ۳۶ — به پیش آتش آهم زبانهٔ آتش
- شمارهٔ ۳۷ — هرچند شمع مجلسی، ای دل خموش باش
- شمارهٔ ۳۸ — اگر سوسن صفت بودی زبانی در دهان گل
- شمارهٔ ۳۹ — ز مژگان پر برآوردست و سویش می‌پرد چشمم
- شمارهٔ ۳۳ — جان سپردیم و اسیریم درین دام هنوز
- شمارهٔ ۳۴ — از صبوری لاف زد خون دل ناشاد ریز
- شمارهٔ ۳۵ — بحمدالله که در قتلم تعلل کرد گیسویش
- شمارهٔ ۳۲ — هرگز دل شکسته ما شادمان نبود
- شمارهٔ ۴۱ — ما پای در گل از دل دیوانهٔ خودیم
- شمارهٔ ۴۶ — سرو من آمد به باغ ای سرو، سربازی مکن
- شمارهٔ ۴۲ — باورم آید اگر گوید جفا کمتر کنم
- شمارهٔ ۴۳ — بر سر کوی تو روزی چند جا می‌خواستیم
- شمارهٔ ۴۵ — مژده باد ای دل که باز آن شمع را پروانه‌ام
- شمارهٔ ۴۴ — زهر چشم تندخویی کو که دل پرخون کنم؟
- شمارهٔ ۴۰ — یاد آن روزی که یاری چون تو در برداشتم
- شمارهٔ ۴۷ — یا رضای دوست باید یا رضای خویشتن