مفردات — دیوان اشعار ادیب الممالک

ادیب الممالک فراهانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۳ — این رشته بی پیوند هر چند که یک تار است
• شمارهٔ ۲ — چند روزی پیش و پس شد ورنه از دور سپهر
• شمارهٔ ۱ — ز بی‌دردان علاج درد خود جستن بدان ماند
• شمارهٔ ۴ — یک قطره ز آب گرم و یک ذره وفا
• شمارهٔ ۵ — تو چون بهاری و گیتی چو باغ و ما چو درخت
• شمارهٔ ۷ — روحی فداک بی تو مرا کار مشکل است
• شمارهٔ ۸ — موی خوانم میان او اما
• شمارهٔ ۶ — رشت هم نیک است کاو از حمار گم شده
• شمارهٔ ۹ — بوستانش را آیفت ز بهن نرسد
• شمارهٔ ۱۰ — طراز خاتم شاهنشهی به لوح ابد
• شمارهٔ ۱۱ — همچو ملخی که شاخساری بخورد
• شمارهٔ ۱۲ — آن روز که مه شدی نمی دانستی
• شمارهٔ ۱۳ — نام محمودش که محمودست بشمر پس بگو
• شمارهٔ ۱۶ — ای کودک نوزاده که پیران جهان را
• شمارهٔ ۱۴ — قبله‌گاها سال و ماهت تا ابد فرخنده باد
• شمارهٔ ۱۵ — حق تعالی مر ترا آورده از ایران پدید
• شمارهٔ ۱۷ — می رسانم به عز عرض حضور
• شمارهٔ ۱۹ — گریه مینا، نگر به چشم ترش بین
• شمارهٔ ۱۸ — به غیر از غمزه و حسن و لطافت خوبرویان را
• شمارهٔ ۲۵ — عزیز من به خدا جز تو یک عزیز ندارم
• شمارهٔ ۲۴ — خداوندگارا تو را در دو عالم
• شمارهٔ ۲۶ — در آن زمان که بود بیم جان شگفت مدار
• شمارهٔ ۲۰ — از کلام و خنده دشنام و گله، ضرب و کنایت
• شمارهٔ ۲۷ — به ابی انت و امی ز خدا می خواهم
• شمارهٔ ۲۱ — از دیر نخواهم رفت در کعبه که میدانم
• شمارهٔ ۲۳ — مطاعا، مشفقا تا چند غفلت داری از حالم
• شمارهٔ ۲۲ — رفیق من مه من یار من جعلت فلاک
• شمارهٔ ۲۸ — من موصوله ام و از لب لعلت جانا
• شمارهٔ ۳۰ — قربان سرت شوم بیا حالم بین
• شمارهٔ ۳۱ — هنر اکنون به دل خاک طلب باید کرد
• شمارهٔ ۲۹ — تصدقت شوم ای گلعذار سیمین تن
• شمارهٔ ۳۴ — پیش مرگت شوم ای لعبت چین
• شمارهٔ ۳۳ — همایون باد و فرخ باد و میمون
• شمارهٔ ۳۲ — دردت به جانم ای بت نامهربان من
• شمارهٔ ۳۵ — رئیس خیل هواجن امام جمعه حسن
• شمارهٔ ۴۱ — یک روز تو را به راه دیدم
• شمارهٔ ۴۰ — من در غم تو چو مرغ سرکنده
• شمارهٔ ۴۲ — هزار سال رهست از تو تا مسلمانی
• شمارهٔ ۴۳ — چشم مستت شوخی آغازد همی
• شمارهٔ ۳۷ — برادرا، به عروس نشاط،همسر شو
• شمارهٔ ۳۶ — شبروی گر هست ماه است آن هم اندر آسمان
• شمارهٔ ۳۹ — ببال ای تخت افریدون نیار ای تاج کیخسرو
• شمارهٔ ۳۸ — دل زنده می شود به نسیم خیال تو
• شمارهٔ ۴۴ — به هر که جور نکردی نمی توانستی