انوری ابیوردی
زندگی‌نامهٔ انوری
اوحدالدین محمد ابن محمد (یا ابن اسحاق) شاعر و دانشمند ایرانی قرن ششم هجری است. وی از بسیاری از معلومات متداول زمان خود از قبیل منطق، موسیقی، ریاضی و نجوم بهره داشت. ابتدا مداح سلطان سنجر بود و پس از مرگ او و استیلای ترکان غز بر خراسان به ستایش امرا و سفرای بلاد مختلف مشغول شد، ولی در اواخر عمر زهد پیشه کرد و از ملازمت سلاطین کناره گرفت. در تاریخ وفات او بین مورخان اختلاف است ولی به احتمال قوی حدود سال ۵۸۳ هجری قمری در گذشته است.
آثار انوری
شعرهای انوری
- رباعی شمارهٔ ۲۷۹ — منزل دوردست و روز بی‌گاه ای دل
- رباعی شمارهٔ ۲۸۱ — پیراهن گل دریده شد بر تن گل
- رباعی شمارهٔ ۲۷۸ — در هجر همی بسوزم از شرم خیال
- رباعی شمارهٔ ۲۸۳ — تاب رخ یار من نداری ای گل
- رباعی شمارهٔ ۲۸۲ — صف زد حشم بهار پیرامن گل
- رباعی شمارهٔ ۲۷۷ — زین عمر به تعجیل دوان سوی زوال
- رباعی شمارهٔ ۲۸۴ — آنم که ندانم نه وجود و نه عدم
- رباعی شمارهٔ ۲۸۰ — ای دل طمع از وصال جانان بگسل
- رباعی شمارهٔ ۲۸۵ — دردا که فرو شد لب شادی را غم
- رباعی شمارهٔ ۲۸۸ — ای زیر همای همتت چرخ مدام
- رباعی شمارهٔ ۲۸۷ — چرخا زحلت نحس‌ترست یا بهرام
- رباعی شمارهٔ ۲۸۹ — رفتم چو نبود بیش از این جای مقام
- رباعی شمارهٔ ۲۸۶ — ای گوهر تو اصل طفیل آدم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۰ — از مشرق دست گوهر آل نظام
- رباعی شمارهٔ ۲۹۱ — دل فرق نمی‌کند همی دانه ز دام
- رباعی شمارهٔ ۲۹۲ — هر مرحله‌ای که رخت برداشته‌ام
- رباعی شمارهٔ ۲۹۹ — سودای تو بیرون شده یکسر ز سرم
- رباعی شمارهٔ ۳۰۰ — چون روی ندارم که به رویت نگرم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۳ — با یاد تو ای ریخته عشقت آبم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۴ — بختی نه کزو نصیب جز غم یابم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۵ — من غره به گفتار محال تو شدم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۷ — روزی که به حیلت به شب تیره برم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۶ — دی کرد وداع بر جناح سفرم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۸ — زلف تو دلم برد و به جان در خطرم