انوری ابیوردی
زندگی‌نامهٔ انوری
اوحدالدین محمد ابن محمد (یا ابن اسحاق) شاعر و دانشمند ایرانی قرن ششم هجری است. وی از بسیاری از معلومات متداول زمان خود از قبیل منطق، موسیقی، ریاضی و نجوم بهره داشت. ابتدا مداح سلطان سنجر بود و پس از مرگ او و استیلای ترکان غز بر خراسان به ستایش امرا و سفرای بلاد مختلف مشغول شد، ولی در اواخر عمر زهد پیشه کرد و از ملازمت سلاطین کناره گرفت. در تاریخ وفات او بین مورخان اختلاف است ولی به احتمال قوی حدود سال ۵۸۳ هجری قمری در گذشته است.
آثار انوری
شعرهای انوری
- رباعی شمارهٔ ۲۱۱ — دی قهر تو گفتی که اجل می‌زاید
- رباعی شمارهٔ ۲۰۶ — زان پس که وصال روی در پرده کشید
- رباعی شمارهٔ ۲۱۲ — زلف تو که در فتنه کنون می‌آید
- رباعی شمارهٔ ۲۰۵ — بیداد فلک پردهٔ رازم بدرید
- رباعی شمارهٔ ۲۰۷ — در مستی اگر ببرد خوابم شاید
- رباعی شمارهٔ ۲۰۹ — یک در فلک از امید من نگشاید
- رباعی شمارهٔ ۲۰۸ — جان یک نفس از درد تو می‌ناساید
- رباعی شمارهٔ ۲۱۰ — بس راه که پای همتم پیماید
- رباعی شمارهٔ ۲۱۸ — باری بنگر که چشم من چون گرید
- رباعی شمارهٔ ۲۱۹ — با گل گفتم ابر چرا می‌گرید
- رباعی شمارهٔ ۲۱۳ — گر بنده ز آب می‌بترسد شاید
- رباعی شمارهٔ ۲۲۰ — گفتم ز فراق یاسمن می‌گرید
- رباعی شمارهٔ ۲۱۶ — هم توسن چرخ زیر زین را شاید
- رباعی شمارهٔ ۲۱۵ — لایق به جان شاه جهانی باید
- رباعی شمارهٔ ۲۱۴ — تا رای تو از قدح به شمشیر آید
- رباعی شمارهٔ ۲۱۷ — وصل تو که از سنگ برون می‌آید
- رباعی شمارهٔ ۲۲۶ — در دست غمت دلم زبونست این بار
- رباعی شمارهٔ ۲۲۸ — بر من شب هجر تو سرآید آخر
- رباعی شمارهٔ ۲۲۷ — دل محنت تازه چاشنی کرد آخر
- رباعی شمارهٔ ۲۲۱ — شد عمر و زمانه را جوادی نرسید
- رباعی شمارهٔ ۲۲۲ — گویی که میفکن دبه در پای شتر
- رباعی شمارهٔ ۲۲۳ — رای تو که آفتاب فضلست و هنر
- رباعی شمارهٔ ۲۲۴ — ای عشق به جز غمم رفیقی دگر آر
- رباعی شمارهٔ ۲۲۵ — دی ما و می و عیش خوش و روی نگار